Shkruesit e rinj

Ja si dëshiroj unë që të jenë myslimanët

2009-05-19T09:27:00.002+02:00

Frikësojuni All-llahut dhe përmirësoni gjendjen ndërmjet njëri-tjetrit... (Kur’ani: El Enfalë: 1)

Mendoj se është e qartë, sot më shumë se kurrë, kemi nevojë për përmirësimin e marrëdhënieve mes nesh, për shtimin e dashurisë, e cila bën të mundur që, nga i Madhi Zot të zbresë bereqeti, ndihma dhe udhëzimi. Sot kemi nevojë që muslimanët të hapin një faqe të re me njëri-tjetrin, duke dëshmuar kështu për vëllazërinë e plotë islame. Sepse bereqeti e ndihma e All-llahut janë afër bashkësisë; me fjalë të tjera, janë afër njerëzve që e duan njëri-tjetrin.
Feja islame i ka kushtuar një rëndësi të veçantë marrëdhënieve të mira ndërmjet muslimanëve, madje ajo i nxit pandërprerë muslimanët që të mbajnë marrëdhënie të mira mes tyre. Pejgamberi (paqja qoftë me të) në një hadith thotë: “A t’ju lajmëroj për diçka që është më e lartë se shkalla e agjërimit, e namazit dhe e lëmoshës vullnetare? Shokët e tij thanë: - Po! Tha: - Përmirësimi (pajtimi, rregullimi), ndreqja ndërmjet jush.” (Transmeton Ebu Davudi)
Kështu pra, besimtarët këshillohen për pastrimin e zemrave edhe për çështjet më të vogla, në mënyrë që ata të jetojnë një jetë të lumtur e të bashkuar me njëri-tjetrin. “Dhe Ne do të largojmë nga zemrat e tyre çdo gjurmë plage a dhimbjeje (që mund të kenë pasur); (Do të jenë) vëllezër që shohin njëri-tjetrin me gaz (të nderuar) mbi fronet e tyre të larta.” (Kur’ani: El Hixhr: 47)

All-llahu i Madhëruar dhe i Dërgurai i Tij (paqja qoftë me të), kanë vendosur rregulla të qarta për marrëdhëniet ndër njerëzore e, aq më tepër për marrëdhëniet mes muslimanëve. Për shembull, Pejgamberi Muhammed (paqja qoftë me të) thotë: “Kush i ka bërë ndonjë padrejtësi vëllait të tij, duke folur për nderin e tij, apo diçka tjetër, le të kërkojë falje prej tij, apo le t’ia japë të drejtën sot, para se të vijë një ditë në të cilën s’do të hyjë më në punë as dinari, e as dërhemi. Nëse ka punë të mirë, prej saj merret aq sa padrejtësia e tij, nëse nuk ka të mira, merret prej të këqijave të atij që i është bërë padrejtësia dhe i hidhen të padrejtit.” (Transmeton Buhariu) Aq më tepër ne si muslimanë duhet t’i japim të drejtat (që meritojmë) njëri-tjetrit, duhet ta respektojmë njëri-tjetrin dhe mos të kapemi e të debatojmë për gjëra të kota që s’kanë aspak vlerë për diskutim në këtë kohë. Le të mos merremi me gjëra që s’na vlejnë dhe, si pasojë e këtyre debateve të shumta, të papjekura e shterpë, nisim dhe e emërtojmë njëri-tjetrin me lloj-lloj epitetesh. E ç’na vlen ky debat, kur ne thyejmë zemrën e bashkëbiseduesit?!...
Duhet të dimë se zhvillimi i debateve të shumta, të papjekura e të kota, të cilat shkaktojnë edhe ndarjen në grupe të ndryshme (gjë e cila nuk na vlen aspak), shkaktojnë rënien në kundërshtim të plotë me fjalën e All-llahut (Të Lartësuar), i Cili thotë:
• “Kapuni që të gjithë për litarin (fenë, Kur’anin) e All-llahut, e mos u përçani.” (Kur’ani: Ali Imran:103)
• “Mos u bëni si ata që u ndanë dhe u përçanë pasi u patën zbritur argumentet. Ata do t’i pasojë një dënim i madh.” (Kur’ani: Ali Imran: 105)
• “Vërtet, ata që e përçanë fenë e tyre dhe u ndanë në grupe, ti (Muhammed) nuk je prej tyre në asgjë dhe nuk ke kurrfarë përgjegjësie. Çështja e tyre është vetëm tek All-llahu, Ai do t’i njohë me atë që punuan.” (Kur’ani: El Enam:159)
• “Mos u bëni si idhujtarët, që e përçanë fenë e tyre dhe u ndanë në grupe, ku secili grup i gëzohej idesë së vet.” (Kur’ani: Er Rum: 32)
Pra, në këtë mënyrë, dëshirojmë të realizojmë një vepër të pëlqyer dhe, harrojmë të zbatojmë një obligim, që është pikërisht fjala e All-llahut (Të Lartësuar), “Mos u bëni si ata që u ndanë dhe u përçanë...”. Ne si muslimanë nuk duhet t’i hapim rrugë shejtanit që të ndikojë për keq tek ne, në prishjen e marrëdhënieve mes nesh, sepse “shejtani e ka humbur shpresën që ta adhurojnë falësit e namazit, porse atij i mjafton që të na nxisë kundër njëri-tjetrit.” (Transmeton Muslimi)
Edhe pse muslimanët mund të mos bien dakord me njëri-tjetrin në një çështje të caktuar, ata përsëri mbeten vëllezër. Junus Es Sadeti thotë: “Nuk kam parë njeri më të logjikshëm se Imam Shafiu. Debatova me të një ditë për një çështje, pastaj u ndamë. Më vonë më mori për dore dhe më tha: - O Ebu Musa, a nuk është e drejtë që të jemi vëllezër edhe pse nuk ramë dakord për një çështje të caktuar?” (Ali ibn Muhammed ibn Sulejman Ed Dehami, “Për një zemër të pastër”, Botuar nga “Nektari”, Tiranë, 2004, fq. 49.) Këta janë shembujt e vërtetë që rrezatojnë dritë, për të cilën kemi aq shumë nevojë. Edhe pse nuk ranë dakord për një çështje të caktuar, ata përsëri mbetën vëllezër.
Qëllimi im i nderuar lexues, nuk është që të paraqes këtu shkaqet e dobësimit të marrëdhënieve të mira, debateve etj., por qëllimi im është që t’u bëj thirrje vëllezërve të mi, që të përmirësojnë marrëdhëniet mes tyre dhe, t’u kujtoj atyre fjalët e All-llahut dhe të Pejgamberit (paqja qoftë me të), sepse përkujtimi me të vërtetë u bën dobi besimtarëve!
Tregohet se njëherë, në një luftë që po zhvillonin muslimanët, mes të tjerësh mbesin të plagosur rëndë tre luftëtarë muslimanë. Gjendja e rëndë fizike dhe thatësira e madhe e bënte të nevojshme që të kërkohej pak ujë për të pirë. Njëri nga luftëtarët e plagosur kërkon ujë dhe menjëherë i ofrohet një gotë me ujë, por sapo bëhet gati të pijë, dëgjon luftëtarin tjetër i cili kërkonte ujë për të pirë. Luftëtari i parë thotë: çoja ujin atij vëllait që po kërkon ujë. Sapo bëhet gati të pijë ujë luftëtari i dytë, dëgjon një luftëtar tjetër që po kërkonte ujë për të pirë. Luftëtari i dytë i kërkon shërbyesit që t’ia çojë ujin luftëtarit të tretë. Sapo shërbyesi i afrohet për t’i dhënë ujin, shikon se ai kishte vdekur. Kthehet tek luftëtari i dytë, por edhe ai kishte vdekur, shkon tek luftëtari i parë dhe shikon se edhe ai kishte vdekur.
Ja pra, ky është shembulli më i mirë i vëllazërisë islame, asnjëri nga këta besimtarë të nderuar nuk pranoi që të shuante etjen e vet, ndërkohë që vëllai i tij vuante. Edhe pse ishin në çastet e fundit të jetës, edhe pse ishin në një gjendje të rëndë fizike, ata sakrifikuan për njëri-tjetrin.
I nderuar lexues, versetet kuranore, fjalët pejgamberike dhe tregimet e shumta nuk mungojnë rreth çështjes së bashkimit, por e nevojshme është që këto versete kuranore dhe këto porosi pejgamberike të praktikohen e të vihen në zbatim, sepse vetëm atëherë do të marrin vlerën e duhur.
Së fundi, i bëj apel muslimanëve që të përmirësojnë marrëdhëniet mes tyre, të bashkëpunojnë me njëri-tjetrin në të mira, ta rrisin më shumë nivelin e tyre arsimor dhe intelektual, të ruajnë marrëdhëniet farefisnore, të punojnë e të tregojnë më shumë respekt për të rriturit dhe të moshuarit. Ne si muslimanë, kemi shumë gjëra të përbashkëta që na bashkojnë. Pse duhet të merremi me ato pak gjëra që na ndajnë!?...

P.S. Këtë shkrim ia kushtoj gjyshit tim Haxhi Sylo Mehas (pastë rahmet), që tregoi një shembull të lartë devotshmërie në ruajtjen e marrëdhënieve me njerëzit, dhe luajti rolin e një oguri të vyer në nxitjen për marrëdhënie të fisme me të tjerët!

Mirsad SYLJA

Kërkoj një pushtetar me emrin njeri!

2009-04-13T22:56:00.000+02:00

Para pak ditësh, në një periudhë të shkurtër kohore u ritregua burrëria e pushtetarëve tanë, duke përjashtuar nga shkolla dy vajza muslimane për shkak se mbanin në kokë mbulesën karakteristike islame... Ky nuk është rasti i parë, pasi gjatë këtyre viteve të fundit jemi përballur shpeshherë me një diskriminim të tillë përjashtues. Ndërkohë që u prite një lloj balancimi apo shfajësimi nga ministria jonë e famshme e arsimit, vetë ministri z. Beja deklaron në media, se në shkollat shqiptare ‘nuk do të lejohen të arsimohen nxënëset apo studentet që në kokat e tyre mbajnë shami’!

Mundohem, përpiqem dhe tentoj (si çdo herë) t’a kuptoj e arsyetoj z. ministrin për aq sa tha; mirëpo këtë radhë e kam të vështirë... E kam të vështirë për vetë faktin se nuk arrij të kuptoj logjikën dhe urtësinë e këtij pohimi! Nuk arrij të kuptoj se, përse është kaq shqetësim për ministrin në fjalë, një shami e thjeshtë e cila tregon devotshmëri, sakrificë e vullnet të madh... Ashtu siç nuk arrij të gjej mbulesën ndër problemet kryesore me të cilën duhet të merret arsimi shqiptar dhe së cilës i duhet kushtuar kaq shumë kujdes e vëmendje!

I nderuar ministër!

Të mos respektosh parimet e një feje hyjnore, do të thotë se juve e keni ngarkuar veten me përgjegjësi që (fatkeqësisht) s’ju takojnë. Një vajzë e cila mban një mbulesë të tillë në shkollë, universitet a kudo qoftë, dëshmon se në zemrën e saj ka besim për të Madhin Zot, dëshmon se e don Atë dhe se i bindet Atij! Atëherë, ndoshta me të drejtë pyes, si mundet që një njeri i cili jeton dhe vepron komform ligjeve hyjnore, te jetë i dëmshëm dhe i rrezikshëm për shoqërinë në të cilën jeton, aq sa edhe të përjashtohet nga shkolla?!
Ajo vajzë që mban një shami të tillë në këtë kohë, mos mendo se e ka të lehtë. Mos mendo se e ka të lehtë t’i rezistojë paragjykimeve e diskriminimeve që i bëhen; por ajo është e fortë dhe reziston sepse e bën të tillë bindja që ajo ka, vullneti i hekurt që posedon, shpirti i madh që e karakterizon..., të paktën për këto karakteristika që s’mund t’i gjeni tek shumica e të rinjve shqiptarë, ju duhet ta respektoni e ta nderoni...
Ajo çdo herë bën thirrje për të mirën, për të bukurën e për fisniken, që të lartësohet e drejta dhe shoqërisë sonë rinore t’i kthehet dinjiteti që i ka humbur nga sëmundjet fatkeqe të kohës. Ajo çdo herë përpiqet të jetë shembull i të mirës, i bujarisë dhe moralit të lartë; sepse s’ka si të jetë ndryshe përderisa ajo vepron me ligj hyjnor e moral njerëzor...

I nderuar ministër!

Besoj se ju dhe institucioni që ju përfaqësoni, keni punë më të mëdha se të merreni me një mbulesë të thjeshtë, që në fund të fundit është zgjedhje personale dhe që çdo herë mbetet në kornizat e personales! Besoj se për juve dhe të gjithë ne (sepse mbi të gjitha është një obligim moral dhe njerëzor) është më me rëndësi që të largojmë tutje nga shkollat tona drogën dhe alkoolin. Që në shkollat tona mos të mbizotërojë ‘trimëria’ përball mësuesit apo pedagogut, por të mbizotërojë edukata njerëzore. Kemi nevojë që shkollat tona mos t’i ngatërrojmë me fabrikat që prodhojnë duhan; që studenti apo nxënësi të mbajë në xhep stilolaps, në vend të paketës së cigares apo armëve të ftohta. Kemi nevojë që në shkollat tona të bëhet mësim, jo presion mësues-nxënës (apo e kundërta) për interesa personale... Kemi nevojë që në shkollat tona të bëhet mësim, jo ekspozim provokues apo paradë mode! Kemi nevojë që në shkollat tona të mos prodhohet e të imponohet imoralitet, por të prodhohet dije, kulturë e qytetërim. Kemi nevojë që në shkollat tona të kemi infrastrukturë për të bërë mësim, kushte laboratorike e didaktike... Këto mendoj se duhet të jenë sfidat dhe prioritetet e ministrisë së arsimit, jo të merret me imponimin e heqjes së mbulesës, apo përzënien e individëve nga dyert e institucionit arsimor!

Janë shumë të rralla në botë, rastet kur përjashtohen nga shkolla vajzat me shami dhe rastet kur atyre u ndalohet e drejta për t’u arsimuar... Merreni si shembull kë të doni në botën perëndimore, vajza e mbuluar lejohet të arsimohet e të frekuentojë shkollën, sepse është e drejtë e saj... Nga ana tjetër, edhe bota i njeh vlerat e saj, e respekton dhe i jep vendin që realisht i takon! E gjithë kjo, sepse e drejta, besimi dhe njeriu si qenie e lirë, janë më të shenjta se mendësia e një ministri...

Po nënë Tereza, i nderuar ministër, përse nuk u shpërfill nga bota? Përse nuk u përjashtua edhe ajo nga institucionet, sepse edhe ajo ishte e mbuluar me shami në kokë... Përse u nderua e u respektua kudo që shkoi, në çdo vend të botës; mos vallë edhe ajo duhej të përzëhej sepse në kokë mbante mbulesë?... Por, jo! Jo, asnjëherë nuk ndodhi një gjë e tillë, sepse bota i di vlerat e asaj që sakrifikon dhe në kokën e saj mban shami (mbulesë), e kujtdo besimi qoftë...

Turp!

Është turp për ‘Ministrinë e Arsimit’ sot, në vitin 2009-të dhe në kohën që sapo u anëtarësuam në NATO, të përzejë nga shkolla një qytetare të thjeshtë që paguan të gjitha taksat që i detyrohet shtetit, e që shteti ia kthen me më të mirën e mundshme duke e nxjerrur në rrugë... Është turp të nxjerrësh në rrugë një njeri që e do dijen (dhe që nesër do të jetë promotor i saj) e të mbash në shkollë një njeri që as sesi s’e meriton! Është turp të shkelësh mbi një parim hyjnor dhe mbi dinjitetin e një vajze që me të drejtë kërkon të arsimohet e që nesër të jetë një ogur i vyer për shoqërinë në të cilën jeton...
Turp edhe për institucionin e ‘Komunitetit Musliman Shqiptar’ që s’është i aftë të përfaqësojë e të mbrojë interesat e bashkësisë së tij, por bën deklarata false dhe e lë bashkësinë të orvatet sa lart-poshtë, duke mbledhur firma, dërguar letra e peticione në presidencë, kryeministri, zyrat e OSBE-së, ambasadave, etj., etj. E gjithë kjo, ngase institucioni përfaqësues i muslimanëve shqiptar është i paaftë të mbrojë interesat e komunitetit të tij, sepse mund ta zgjidhte një herë e mirë çështjen e shamive kur u bë ‘nënshkrimi i marrëveshjes mes komuniteteve fetare dhe shtetit Shqiptar’, por...!

Përfundimisht!

Shamia apo mbulesa e femrës muslimane është e shenjtë, atë s’mund ta nëpërkëmbi as një ministër, as një institucion, askush!
Nëse është e mundur, i kërkoj ministrit që të dalë publikisht dhe t’na e bëjë të qartë urdhrin e tij: ‘Në shkolla dhe universitete s’ka vajza të mbuluara’! Të na tregojë neve që jemi pro shamisë në shkolla, përse e kemi gabim qëndrimin tonë; por jo me deklarata të prera duke imituar komunizmin e 67-ës që ndaloi barbarisht besimin e shenjtë fetar..., edhe vendimi i fundit i ministrit është monizëm me emrin ‘Demokraci’, siç ishin më herët monizëm vendimet e xhaxhit Enver!
Nga ana tjetër, edhe muslimanët duhet të marrin në dorë vetë fatin dhe të mbrojnë të drejtat e tyre, madje të shkojnë aq larg sa edhe të thonë se, ‘votën në zgjedhje’ ia japim atyre që mbrojnë interesat morale dhe fetare!
Nëse ‘Feja islame’ është e pranuar me ‘Kushtetutën shqiptare’, atëherë ajo duhet patjetër të pranohet si tërësi e jo fragmentarisht. Shamia nuk është import nga jashtë por një realitet fetar dhe historik shumëshekullor. Vendimet e qeverisë duhet të jenë manifestim i vullnetit të qytetarëve e jo qytetarët të jenë manifestim i vendimeve të qeverisë. Sepse qeveritë vijnë e shkojnë, ndërsa vlerat fetare janë ato që mbesin përjetë!...
Ministri e kushdo qoftë, duhet të mbahet e të krenohet me atë që mund të ndërtojnë për të ardhmen e shoqërisë e të arsimit shqiptar, e jo me përjashtim dhe nxjerrje në rrugë. Nuk është e hijshme t’ua përplasësh kushtetutën e të mbulohesh me të, sepse siç thoshte edhe Mark Tuen: ‘Shpeshherë e drejta për budallallëk mbrohet nga kushtetuta. Kjo është garantuar, ngase shumica e tyre shpalosin budallallëkun e tyre në qeverisje’...

Shkodër, më 13. 04. 2009

Mirsad SYLJA

Sh...sh...sht nënë, se barku nuk ka pasqyrë!

2009-03-07T00:21:00.007+01:00

Në qytetin tonë një gjyshe po kuvendonte me nipin e saj dhe po i thoshte: - Dielli lind çdo ditë bir dhe lëshon rrezet e tij të dobishme në tokë. Rrezet qëndrojnë për një kohë të gjatë në tokë, e pastaj largohen për të pushuar pak, e për të ardhur përsëri ditën tjetër. Jo për njerëzit, por për bimët dhe kafshët bir!... E njëjta gjë ndodh edhe me shiun. Shiu bie në tokë, sepse për të kanë nevojë bimët dhe kafshët. Ai nuk bie për njerëzit! Jo, jo, nuk bie për ta...

- Po pse gjyshe nuk bie shiu për ta? Çfarë kanë (bërë) njerëzit, pse nuk e meritojnë shiun, ujin, rrezet e diellit?

- Eh, mor bir, do të rritesh e do ta kuptosh më mirë këtë!

- Mirë gjyshe, por po më bën përshtypje, se pse njerëzit qenkan sot më të këqij se kafshët e bimët, pse ata nuk e meritojnë shiun, ndërsa kafshët e bimët e meritojnë atë?!

- Po mor bir, është e vërtetë, sepse njerëzit sot janë bërë shumë të këqij. Janë larguar nga rruga e Zotit. Njerëzit sot, punës së keqe e të turpshme, i thonë punë e mirë dhe e moralshme. Kanë humbur çdo gjë të mirë bir! Mundohen të të shfrytëzojnë dhe pastaj kur e kryejnë punën e tyre, as që të flasin më me gojë... Pra janë mosmirënjohës. U bën shumë të mira dhe thonë se ua ke për borxh që t’ua bësh. Ka edhe nga ato bir, të cilët hiqen si besimtarë të mirë (burra me mjekra e gra të mbuluara), mirëpo fatkeqësisht nuk kanë asgjë të përbashkët me besimin, përveç emrit, mbulesës apo mjekrës!

Dije bir dhe mos e harro se, “Kokat e zbrazëta, janë shumë më të rrezikshme sesa fishekët e mbushur me barut.” E sot ka shumë koka të zbrazëta. Është fatkeqësi e madhe. E ndihmon njeriun, lodhesh duke e ndihmuar, harxhon mund për të dhe në qoftë se një ditë nuk mund ta ndihmosh (për arsye të ndryshme), ai të fyen, të shan pas shpine tek te tjerët dhe pastaj të thotë:

- “Unë erdha tek ti për të mirë, se mund të shkoja diku tjetër.” Janë mosmirënjohës të mëdhenj. Mos e harro bir, se ‘të jesh faqezi nuk është ndonjë gjë shumë e madhe, sepse njerëzit të njohin për të tillë, por ama të jesh mosmirënjohës, je dhjetëfish faqezi!...’([1]) Bashkëpunojnë njerëzit vetëm në punë të pandershme. Vetëm në idiotësira. Nuk ka më turp, ka ikur turpi...! Ai që ka pak turp quhet i prapambetur, bir (!) dhe njerëzit nuk e quajnë të kohës, por e quajnë trashëgues të dokrrave të vjetra, me fjalë të tjera nuk e përfillin...
As që u shkon ndërmend njerëzve të lexojnë dy rreshta nga Libri Hyjnor. Që ta vënë në zbatim as që bëhet fjalë, por të paktën të lexojnë diçka, se ndoshta u bën pak dobi. Biri im! Sot gjaku i qenit është bërë më i shtrenjtë se gjaku i muslimanit (Djaloshit në këtë moment i kujtohet qeni që ka në oborrin e shtëpisë dhe pyet gjyshen, përse?), sepse muslimanin sot e vrasin pa asnjë farë dhembshurie, pa asnjë farë arsye. Ndërsa qenin, njerëzit e sotëm e marrin, e lajnë, i japin për të ngrënë, kujdesen për të dhe në fund e marrin me vete në shtrat për të fjetur. (Po pohon djaloshi me kokë, sikur do të thotë: I kam parë se si veprojnë!) Ndërsa muslimanin e vrasin, e presin në emër të ‘terrorizmit’. A shikon pse është më i shtrenjtë sot gjaku i qenit se ai i muslimanit?!

- Ah mor bir, kur babai dhe xhaxhai yt ishin të vegjël, nuk kisha se çfarë t’iu jepja për të ngrënë! Burri më kishte vdekur dhe isha fill e vetme. Shpeshherë u jepja nga një copë bukë dhe një vezë të zier, të cilën e ndaja në dy gjysma, ua jepja dhe u thosha:

- “Sh...sh...sht, hani nënë se barku nuk ka pasqyrë e nuk ju shikon kush se çfarë keni ngrënë!...” Kështu e kam rritur babain dhe xhaxhain tënd. Kështu ishte pjesa më e madhe e qytetit tonë, që sot e harxhon paranë pas alkoolit, bixhozit, imoralitetit, etj.

A e shikon se si janë njerëzit bir? E për çfarë të na i sjellë Zoti shiun e rrezet e diellit, që janë jetë për gjallesat? A i meritojmë ne njerëzit e sotëm këto mirësi?!...

Është afruar shumë dënimi, mor bir i nënës... Menjëherë djaloshi vendos fesin e bardhë në kokë (sepse ishte mësuar që çdo herë që falej e lutej, pasi merrte abdes, vendoste fesin në kokë e pastaj fillonte namazin e lutjet) dhe fillon e lutet:

O i Madhi Zot, o All-llah! Të lutem na fal!!

O Mëshirues! E di, O Zoti im, se e meritojmë dënimin Tënd, bile e kemi hak, por të lutem, mos na dëno ashpër!

I Gjithëfuqishmi im! Të lutem, na jep edhe pak kohë për përmirësim e reflektim! Ti më mjafton për çdo gjë, Ti je mbrojtësi im më i mirë! Amin!

Shkoder, me 06.03.2009

Mirsad SYLJA

([1]) Këtë fjalë të urtë e kujtoj shpesh nga profesori im i paharruar Dr. Honoris Causa Faik Luli (Mësues i Popullit), pastë rahmet.

Kush është jashtëqitja aziatike?!

2009-01-23T16:25:00.000+01:00

Një ditë, po lexoja në disa forume të ndryshme disa debate dhe replika që ishin bërë rreth muslimanëve, të cilët kishin shkruar diçka në këto forume. Gjithashtu, po lexoja edhe të ashtuquajturat replika që në realitet ishin fyerje në adresë të fesë islame.
Muslimanët i quanin njerëz injorantë, të pacipë, të paarsimuar dhe ajo që tingëllonte më bukur ishte ‘jashtëqitja aziatike’! Edhe fesë islame nuk i kishin lënë gjë mangët duke e emërtuar si: ‘fe e kotë’, ‘fe e pakuptimtë’, ‘fe e varfanjakëve’, etj. Gjithashtu më bëri përshtypje se kur një person me një nickname të caktuar replikonte bukur mbi një temë (p.sh., për politikën, apo për ekonominë), ai përgëzohej dhe i mbështetej mendimi e arsyetimi, por në momentin që ky person bënte një replikë pro fesë islame, apo pro muslimanëve, atij menjëherë i hidheshin në shpinë pjesëtarët e tjerë të listës duke e quajtur tradhtar e antishqiptar!
Për të nisur, si e do adeti, me një klasifikim piramidal, them se shoqëria shqiptare e pas viteve `90 ngriti një hipokrizi vlerash joreale, një sistem që duhet goditur, sa kohë që nuk është ngurtësuar përjetësisht. Deformimet morale, shoqërore, ekonomike dhe politike kanë krijuar gjurulldi e kaos edhe në mendimin e pavarur.
Duhet ta kemi të qartë se e vërteta nuk mund të jetë monopol i askujt dhe se ajo nuk mund të fshihet, sado mite dhe legjenda të shkatërrojë ajo rreth nesh. Kështu që, fyerjet e këtyre liliputëve, ndaj fesë islame dhe ndaj muslimanëve, janë plotësisht të pabaza e të pavërteta. Këta njerëz duhet të lexojnë për Islamin dhe për kulturën islame, e pastaj të replikojnë në çdo formë që t’iu paraqitet rasti. Unë jam i sigurt, se pasi ta bëjnë një gjë të tillë, ata do ta ndryshojnë qëndrim e tyre ndaj fesë islame dhe ndaj muslimanëve. Këta njerëz duhet ta dinë se shpikësit e pjesës më të madhe të shkencave bazë janë muslimanët. Duhet të dinë se nga shekulli VIII-të e deri në shekullin XV-të, studiuesit muslimanë shkruan volume të panumërta librash mbi gjeografinë e Afrikës, Azisë, Indisë dhe Kinës. Këto shkrime përfshinë enciklopeditë e para gjeografike, kalendarë dhe harta rrugësh. Kryeveprat e ibn Battutas në shekullin e XIV-të japin një vështrim të hollësishëm të gjeografisë së lashtë. Gjeografët muslimanë të shekullit të V-të e gjer në shekullin XV-të, i tejkaluan shumë punimet e evropianëve për sa i përket gjeografisë së këtyre vendeve gjer në shekullin XVIII-të. Kryqëzatat sollën shkatërrimin e institucioneve të edukimit, vrasjen e shkencëtarëve dhe zhdukjen e librave të tyre. Ato nuk sollën asgjë të rëndësishme për botën perëndimore në lidhje me gjeografinë.([1])
Duhet të dinë se një grup i tërë kimistësh muslimanë, si Er-Razi, Xhabiri, El-Biruni dhe El-Kindi kryen eksperimente kimike rreth shtatëqind vjet përpara Boilit (për të cilin sot pretendohet se është themelues i kimisë në shekullin e XVII-të). Duranti, shkruan se ishin muslimanët ata që e futën metodën eksperimentale në këtë shkencë, ndërsa Humbloti i konsideron muslimanët si themeluesit e kimisë.([2])
El-Biruni ishte eksperimentuesi i parë i botës. Ai shkroi më tepër se dyqind libra, shumë prej të cilëve trajtojnë eksperimentet e tij të sakta. Kontributi i tij shkencor, që arrin në 13-të mijë faqe, ia kalon shkrimeve të Galileit dhe Njutonit të marra së bashku.([3]) Mjekët muslimanë përdorën të parët një sërë substancash të caktuara për të vrarë mikrobet. Ata përdorën sulfurin kundër zgjebes, kurse El-Raziu (shekulli X-të) përdori përzierje merkuri si antiseptikë lokalë.([4])
Matematikanët muslimanë ishin të parët që përdorën numrat dhjetorë në vend të thyesave të mëdha. Libri i El-Kashiut, “Çelësi drejt aritmetikës”, u shkrua në fillimet e shekullit XV-të dhe ishte stimuli kryesor për aplikimin sistematik të numrave dhjetorë si për numrat e plotë, ashtu edhe për thyesat.([5]) Ekuacionet kubike edhe ekuacionet e gradëve më të larta, zgjidheshin me lehtësi nga muslimanët që në shekullin e X-të (ndërkohë që pretendohet se këto lloj ekuacionesh mbetën të pazgjidhura deri në shekullin e XVI, kur i zgjidhi një matematikan italian, Nikolo Tartalia).([6])
Që nga shekulli i IX-të gjer në shekullin XIV-të, studiuesit muslimanë shpikën shkencën e etnografisë dhe ata janë të parët që punuan me të. Një sërë gjeografësh muslimanë i klasifikuan racat duke paraqitur shpjegime të qarta të zakoneve, të kulturave dhe të pamjes së jashtme. Ata shkruan mijëra faqe mbi këtë temë. Shkrimet e Blumenbahut janë të parëndësishme kur krahasohen me to.([7])
Vërejeni pra, këta janë muslimanët. Kjo është feja islame, e cila fjalën e parë të shpalljes hyjnore e kishte “Lexo!”, duke i urdhëruar besimtarët e saj që të lexojnë, të arsimohen, të edukohen me dije e të logjikojnë mbi bazën e dijes. Si mundet pra që feja islame të jetë fe e kotë, fe e njerëzve injorantë?! Si mundet që muslimanët të jenë ‘jashtëqitja aziatike’ e të paarsimuar? Por ky është pohim vetëm i atyre njerëzve që bartin mbi shpinë konspiracione reaksionare... Këta njerëz s’e shohin realitetin (sepse i kanë sytë të verbuar që, aman-aman!...), i cili është i hidhur për ta, por vazhdojnë të imitojnë civilizimin ‘allafranga’ dhe përdridhen si ‘pas modës’!...

Shkodër, më 22. 01. 2009

Mirsad Sylja

([1]) Revista “Argumenti”, Viti V, nr. 7 (52), fq. 24. Duke i’u referuar: Dr. K. Ajram “Ndreqja e gabimit, Mrekullia e Shkencës Islame”, bazuar në “World Book Encyclopedia” (Enciklopedia e Librit Botëror), “Enciklopedia Britanica” (Enciklopedia Britanike) dhe në librin shtatëqind (700) faqesh i Isak Asimovit, “Kronologji e shkencës dhe e zbulimeve”.
([2]) Po aty, fq. 24.
([3]) Po aty, fq. 25.
([4]) Po aty, fq. 25.
([5]) Revista “Argumenti”, Viti V, nr. 5 (50), fq. 24. Duke i’u referuar: Dr. K. Ajram “Ndreqja e gabimit, Mrekullia e Shkencës Islame”, bazuar në “World Book Encyclopedia” (Enciklopedia e Librit Botëror), “Enciklopedia Britanica” (Enciklopedia Britanike) dhe në librin shtatëqind (700) faqesh i Isak Asimovit, “Kronologji e shkencës dhe e zbulimeve”.
([6]) Po aty, fq. 24.
([7]) Po aty, fq. 25.

Dhe thuaj: O Zoti im, ma shto diturinë!

2008-12-16T23:10:00.002+01:00

Dituria arrihet duke vuajtur
dhe bëhet ligj i jetës e mjet i shpëtimit.([1])

Eskili

Dituria është dritë! Ajo është thesar i vërtetë të cilën Zoti i Madhërishëm nuk i’a ka dhënë çdo njeriu. Ajo vetëm ndrit. Ajo i bën njerëzit të “shurdhër”, kurse padituria i bën ata të zhurmshëm. Dituria është ajo e cila, “është më e nevojshme se buka dhe uji, sepse buka dhe uji na duhen një apo dy herë në ditë, ndërsa dituria na duhet sa herë që marrim frymë.”([2]) Për njeriun e ditur kërkon falje çdo gjë që është në qiell dhe në tokë, madje edhe peshqit në det. Dijetari është më i nderuar se besimtari i thjeshtë, siç është hëna më e theksuar se yjet. Dijetarët janë pasardhës të të dërguarve të Zotit, ngase të dërguarit na kanë lënë trashëgim diturinë. Prandaj, ai që e trashëgon atë, ka trashëguar lumturi të madhe.([3])
Ndërsa Ibn Abasi (All-llahu qoftë i kënaqur me të), duke hedhur dritë mbi diturinë dhe vlerën e saj thotë në komentimin e ajetit njëmbëdhjetë të sures ‘Muxhadele’: “Dijetarët janë më lart se besimtarët e thjeshtë shtatëqind gradë dhe, ndërmjet dy gradëve distanca është pesëqind vjet.” Duke i kushtuar një kujdes të veçantë dijes dhe vlerës së saj, ai gjithashtu thotë: “Shenjë e mjaftueshme e devotshmërisë është dituria, ndërsa shenjë e mjaftueshme e mendjemadhësisë është padituria.”
Brezat e hershëm i ka karakterizuar urtësia dhe dituria. Këto të dyja ishin të pandara nga njëra-tjetra dhe ishin udhërrëfyese në rrugën e këtyre brezave. Besoj se ky ishte shkaku që ata jetuan një jetë të qetë e të lumtur, larg halleve, streseve e telasheve. Njëri ndër këta është edhe Lukmani([4]) i urtë. Ai e porosit të birin duke i thënë:
- “O biri im! Ulu pranë dijetarëve me thjeshtësi dhe shoqëroji ata, sepse All-llahu i ringjall zemrat me dritën e urtisë siç ringjall tokën e shkretë me ujin e shiut.”([5]) Ai vazhdon me këshillat e urta e të goditura duke thënë:
- “O biri im! Ruaju nga dembelizmi dhe përtacia. Një pjesë të jetës përkushtoja nxënies së dijes dhe mos diskuto, e as mos debato me njerëzit kokëfortë dhe kryeneçë.”([6])
Zoti i Madhërishëm e bekoi diturinë, duke bërë të mundur që nëpërmjet saj njeriu të fitojë sevape edhe pas vdekjes së tij. Pra, personi i cili ka dituri, prej së cilës kanë dobi njerëzit, do të ketë hajr të madh në këtë botë dhe në botën tjetër... Dituria është shkak që njerëzit të të respektojnë më shumë se sa respektojnë një njeri të thjeshtë, apo një njeri të paarsimuar.
Tregohet se para shumë vitesh se, në Arabinë Saudite gjendej një njeri që quhej Muhamed el-Evkasi. Muhamedi ishte njeri me qafë të ngjitur në trup dhe supe të dala. Nëna i thoshte: “Kudo që të ndodhesh në shoqëri do të të përqeshin dhe do të të tallin, prandaj mëso, ngase dituria do të të lartësojë!” Më vonë ai u bë gjykatës në Mekë dhe në këtë post qëndroi njëzet vjet. Ishte aq i ditur sa kundërshtarët, kur uleshin pranë tij, dridheshin derisa largoheshin. Për t’i vënë kapakun vlerës dhe dobisë së diturisë, ju kujtoj ngjarjen me Aliun (All-llahu qoftë i kënaqur me të). Aliu e mori Kumejli bin Zijadin përdore dhe bashkë me të u nisën drejt një shkretëtire. Kur doli nga shkretëtira ofshau thellë dhe i tha Kumejlit: “O Kumejl, zemrat janë enë. Më të mirat janë ato të cilat zënë më shumë. Mbaj mend çfarë do të them! Tre janë llojet e njerëzve: Dijetari që merret me shkencë, nxënësi që kërkon rrugën e shpëtimit dhe horrat e prishur që synojnë gjithçka dhe anojnë nga çdo erë që fryn. Këta të fundit nuk i ka ndriçuar drita e diturisë, dhe nuk janë mbështetur në diçka të fuqishme. Dituria është më e mirë se pasuria. Dituria të mbron ty, ndërsa ti duhet ta mbrosh pasurinë. Gjithçka sa më shumë shpenzohet, aq më shumë harxhohet, ndërsa dituria shtohet. Dituria është gjykatës, ndërsa pasuria i gjykuar. Dashuria ndaj diturisë është fe që predikohet. Dituria i mundëson dijetarit që të nderohet dhe që pas vdekjes të kujtohet për mirë. Rojtarët e pasurisë vdesin për së gjalli, ndërsa dijetarët mbesin të gjallë përjetë. Sytë nuk i shikojnë, por fjalët e tyre mbahen në zemër. Ja këtu është dituria (dhe tregon në gjoksin e tij)...([7])

* * *

I nderuar lexues!

Më lart përmenda disa nga dobitë dhe mirësitë e diturisë. Tani kam dëshirë që të shohim shkurtimisht sëbashku se sa angazhohen njerëzit për diturinë dhe se sa e vlerësojnë atë.
Me keqardhje të madhe konstatojmë se pjesa më e madhe e të rinjve të sotëm nuk e vlerësojnë diturinë, nuk angazhohen dhe nuk preokupohen me të. Nëse nuk doni t’ju fyej inteligjencën, atëherë çdo koment do të ishte ofendues përpara realitetit të dukshëm se, fatkeqësisht ata angazhohen e preokupohen me gjëra të pavlera, të dëmshme për të ardhmen e tyre. Ata preokupohen për telenovela imorale, për emisione të pahijshme, për frekuentim të vendeve pa moral, për humbje të kohës, etj, etj!...
E s’ka dyshim se njeriu i ditur që punon me dije është më i nderuari dhe, ti si njeri e ke në dorë vetë që të zgjedhësh nëse do të jesh prej të nderuarve (të diturve), apo prej injorantëve. E pra, “unë të këshilloj që të mos bëhesh prej injorantëve!”([8])

Shkodër, më 15. 12. 2008

Mirsad SYLJA

([1]) Adnan Mehmeti, “Bota e mendimeve”, fq. 100.
([2]) Thënie e Imam Ahmedit.
([3]) Ahmed Ferid, “Deti i kthjellët i devotshmërisë dhe suptelitetit”, Fondacioni Humanitar “Al Haramain”, Tiranë, 2002, fq. 32.
([4]) Njeri i urtë e i ditur, i cili besoi në All-llahun (E Lartësuar) dhe u shqua shumë për këshillat e tij të urta. Jetoi shumë kohë para Profetit Muhammed (paqja qoftë mbi të).
([5]) Omer Islami, “Dobitë e diturisë”, http:// www.albislam.com, (18.11.2005).
([6]) Shejh M. Keraeti, “Komentimi i sures Lukman”, Tiranë, 2007, fq. 32.
([7]) Ahmed Ferid, “Deti i kthjellët i devotshmërisë dhe suptelitetit”, fondacioni Humanitar Al Haramain, Tiranë, 2002, fq. 33.
([8]) Kur’ani: El En’nam: 46

Ecejake nëpër realitetin tonë!

2008-11-06T20:33:00.002+01:00

Duke jetuar në Shqipëri, duke u përballur çdo ditë me rrotën e mundimit, duke u munduar që të jesh aktiv dhe të punosh, lexosh, hulumtosh e në fund të nxjerrësh konkluzione; kupton realitetin me të cilin ti përballesh çdo ditë... I mirë apo i hidhur, ky është realiteti i krijuar nga vetë lloji i njerëzve, por që me të identifikohesh edhe ti dhe që nuk mund ta ndryshosh lehtë, sado që të përpiqesh, qoftë edhe me përpjekje titanike!
Sado të përpiqesh të ndryshosh diçka për mirë, në çdo lloj mënyre, në fund mëson se është e pamundur..., realiteti që jetojmë është një oqean i tërë dhe ti je një njeri i mirë që me një lugë në dorë heq ‘ujë’ në këtë oqean! Çdo ditë me lugën tënde heq një dhe çdo ditë vëren se asgjë nuk ka ndryshuar nga niveli i ujit në oqean. Duam-s’duam ky është realiteti, ai islam dhe ai joislam...

Muslimanët sot janë në një fazë tranzicioni dhe përgjumjeje që po zgjat pamasë... Sot muslimanët vuajnë mungesën e liderëve, të personave me të cilët krenohen për nivelin e tyre arsimor dhe intelektual. Sot muslimanët vuajnë mungesën e arsimimit, të zellit për punë, të maturisë dhe edukimit të duhur. Me gjysmë zëri e them, por muslimanët sot vuajnë nga shumë gjëra...
Duke u përpjekur që të jem aktual dhe ta kuptoj qartë realitetin, vërej se muslimanët (në përgjithësi) nuk lexojnë, madje as edhe një libër në 1-3 muaj. Vërej se, ata harxhojnë shumë kohë pas internetit, TV-së, kafeneve, duke shikuar gjëra të ndryshme (të pakta janë të dobishmet), në këtë mënyrë muslimanët janë shkëputur shumë nga libri, leximi dhe hulumtimi...

Duke bërë ecejake pa doreza në realitetin tonë, vëren se një shumicë e madhe e muslimanëve janë dobët ekonomikisht, kjo nuk vjen vetëm si pasojë se ata nuk duan të përlyhen me ‘haramin’ dhe si pasojë e mundësive të pakta për punë, por ngaqë synimet e tyre janë të ulëta, jo të larta...
Më rastisi një herë të dëgjoj bisedën e disa të rinjve në një xhami të qytetit e, aty dëgjova pretendimin e tyre të ulët. Bisedonin për çështje arsimi, shkolle, etj., dhe asnjëri prej tyre nuk ishte i regjistruar në një fakultet, por disa ranë dakord që të ndjekin një kurs 3-6 mujor për hidraulik...
Zoti i Madhërishëm u ka dhënë këtyre të rinjve trup të rregullt dhe të shëndoshë, u ka dhënë shumë të mira, por këta nuk i shfrytëzojnë për qëllime të larta! Mjaftohen me pak, objektivi i tyre është shumë i dobët; asgjë nuk u mungon, por janë edukuar që të jenë të qeverisur dhe jo qeverisës, janë edukuar që të kënaqen me pak, gjithmonë t’jenë të përulur...
Fatkeqësisht ky është një realitet i muslimanëve në trevat shqiptare (dhe kudo në botë)... Janë shumë të paktë, numërohen me gishtat e dorës ata muslimanë të zotë, të mirë arsimuar që drejtojnë, që janë profesorë, doktorë, etj., etj... Por paradoksi më i madh është se, edhe këta që i kemi nuk po dimë t’i shfrytëzojmë e t’i respektojmë, madje shkojmë deri aty sa shfaqim edhe xhelozi ndaj tyre!
Një rast i tillë është vënë re edhe në një forum (yahoo-group), ku disa vëllezër të nderuar hodhën baltë mbi figurën dhe personalitetin e një poeti të mirëfilltë, që na prezanton ne denjësisht në ‘botën jo islame’ dhe për të cilin kanë respekt të gjitha trevat shqiptare, për vlerat që ai mbart e për potencialin intelektual që disponon... Mirëpo, kjo ndodh me ne!...

Ne sot nuk kemi një institucion që të na përfaqësojë denjësisht, por kemi institucione ‘pufkash’, ku shpeshherë na skuqet fytyra për ato që punojnë!
Sot muslimanët diskriminohen, përdhunohen psikologjikisht e moralisht, dhe askush nga këta nuk bëzanë!... Jo vetëm kaq, por kanë mësuar edhe masën e gjerë të popullit që të pajtohet me fatin dhe të jenë miratues të mirë në heshtje, ashtu siç e do adeti... Ne vuajmë dhe vazhdojmë të vuajmë!
Edhe kuadrot e rinj që po përgatiten, si teologë apo hoxhallarë, kanë shumë probleme me arsimin, me zhvillimin, me balancimin e fesë dhe rregullave të saj-me jetën ‘moderne’ që jetojmë sot, për të reflektuar dhe mbajtur qëndrim të mirëfilltë islam ndaj këtij realiteti!...
Shumë nga këta, pasi kryejnë fakultetin e teologjisë islame, fillojnë e bëjnë kasaphanë: ‘S’bën kjo e s’bën ajo; Xhehenem këtu, Xhehenem aty!...’ I frikësojnë njerëzit, në vend që t’i zbusin me butësi e mirësi; nuk bëjnë ‘thirrjen’ si detyrë e secilit, por ‘frikësimin me zjarr’, si detyrë e askujt...
E gjithë kjo ndodh sepse mungon edukimi i plotë, njohuritë edhe në shkencat e tjera, edhe në gjuhë të huaj, etj.; kështu që ata mbesin të mangët dhe janë të paaftë për t’u përballur me realitetin dhe për ta sfiduar atë!
Nga ana tjetër kemi muslimanë të cilët janë të aftë në fusha të ndryshme, mirëpo nuk kanë asgjë të përbashkët me Islamin, përveç emrit të tyre.... Këta njerëz në vend që ta ndihmojnë Islamin, e dëmtojnë atë me bëmat e tyre..., sepse identifikohen, gjoja si muslimanë! Pra mungon ‘e mesmja’, ekuilibri mesatar. Njerëz që dinë t’i japin hakun edhe fesë, edhe jetës që jetojmë (!), pa cenuar të drejtën e asnjërës!

Mungon bashkëpunimi i plotë dhe i arsyeshëm i të gjitha dikastereve, në mënyrë që të kemi progres në çdo gjë. Njerëzit nuk mund të qëndrojnë sot të lidhur me xhaminë, vetëm me namazin. Pra, nuk duhet të jetë namazi i vetmi, i cili mban besimtarët e lidhur me xhaminë..., por duhet të jenë edhe një sërë gjërash të tjera, si: Ligjërata të ndryshme (të shkurtra, por të shpeshta), aktivitete të ndryshme me xhematin (besimtarët), biseda në grup, etj. Këto sot nuk qëndrojnë në masë të gjerë, sot ka shumë ‘varfëri’ në xhamitë tona. Kjo ‘varfëri’ e tepruar, sjell ftohjen e besimtarëve (sidomos e të rinjve), sjell dobësimin dhe degradimin e imanit të tyre; si rrjedhojë e kësaj, në fund vjen edhe largimi nga xhamia dhe dalja në rrugë!...
Duhet të kemi të qartë se, nëse këtyre të rinjve nuk ua zëmë kohën me aktivitete të hajrit dhe të dobishme, nëse këta nuk i mbajmë afër, qarqe të ndryshme janë gati t’ua zënë kohën dhe t’i gllabërojnë nëpërmjet ofertës së tyre për dëfrim, por që realisht është ofertë për degjenerim...
Duam-s’duam ne, kjo gjendje është prezente ne mesin tonë, më qëlloi një natë Ramazani të kaloj pranë një bilardoje, brenda së cilës shikova një djalosh i cili para pak muajsh kishte qenë në xhami edhe më i devotshëm se vetë hoxha!... Ezani po thirrej dhe ai, as që donte t’ia dinte për të..., mjekrën që dikur e kishte pasur në fytyrë si ibadet, tashmë e kishte zëvendësuar me flokët e gjata, të kapura bishtalec sipas modës!
Në këtë kontekst, sa e sa djem dhe vajza të rinj kanë qenë te devotshëm e të përkushtuar në xhami e jashtë saj me jetën islame, mirëpo tani ata janë rrugëve dhe s’iu bie më ndër mend se ekziston xhamia...
Rrëshqitja dhe devijimi, nuk është krejtësisht si pasojë e tyre (!), por është edhe si pasojë e të ndenjurit larg dhe mos krijimit të një ambienti tërheqës, brenda në xhami. Devijimi i tyre është si pasojë e mbingarkimit me obligime fetare që ato i kanë vënë vetes. Rrëshqitja e tyre ka ardhur edhe si pasojë e injorancës së tyre, kësisoj ata tashmë e kanë gjetur argëtimin në dyert e diskove, bilardove, klubeve të natës, euro-lotove, etj., etj.; mirëpo a nuk është turp një gjë e tillë?! A nuk është turp që këta njerëz, ti si prijës fetar, i kishe në dorë e ndërsa sot janë në dorën e horrllëkut?...
Xhamitë dhe prijësit fetarë duhet të kenë një strategji të mirëfilltë dhe shumë teknike, në mënyrë që të jenë tërësisht në shërbim të xhematit me çdo gjë që i nevojitet atij dhe ta mbajë të lidhur atë me shtëpinë e Zotit!...
Koha që jetojmë sot e kërkon një gjë të tillë, askush s’duhet të ketë kurajën e të thotë se namazet dhe një ligjëratë në javë (nëse bëhet ndonjëherë, sepse kryesisht janë në përgjumje) janë të mjaftueshme... S’po hyjmë pastaj tek tematikat e ligjëratave që trajtohen, ato janë një kapitull e problem më vete; sot të rinjve muslimanë i janë paraqitur kurthe dhe sfida të rrezikshme në çdo hap që hedhin dhe është vënë në rrezik të qenurit musliman, ndërsa ligjëratat mbahen për ‘marrjen e avdesit mbi meste’, kur bën e kur s’bën, sa ditë të mbahen mestet veshur e të tjera si këto...
Në xhamia të ndryshme të fshatrave, shpesh herë ndodh që të mos falet namazi i xhumasë, sepse nuk ka se kush të prijë në namaz e të mbajë hutben... Në një kohë kur, në një xhami të qytetit, apo kudo tjetër, mblidhen sëbashku për t’u falur si xhemat 4-5 hoxhallarë. Xhamitë mbyllen se s’ka kush t’i drejtojë si imam..., por edhe ato imamë që janë, e mbajnë xhaminë me një rrogë mujore prej 80 eurosh, apo me 100 mijë lekë të vjetra, mirëpo a mbahet familja me këtë shumë parash?!
Pra problemi ynë është vetvetja jonë! Sepse ne nuk dimë të ekzistojmë, të punojmë me strategji. Ne edhe ato mundësi që i kemi, edhe ato i prishim kot së koti... Në vend që të bashkëpunojmë me njëri-tjetrin, ne ndahemi në emër të ‘bidatcizmit’, ‘hanefizmit’ dhe ‘selefizmit’!...
Më bëri përshtypje një deklaratë që u bë nga disa hoxhallarë shqiptarë (rreth 62 vetë), e cila u përhap në forma të ndryshme, yahoo-grupe, website dhe emailie, në të cilën hoxhallarët tanë zotoheshin që: ‘Të mos bashkëpunonin me shiitët, në as edhe një mënyrë!’
Ndoshta me të drejtë pyes: Problemi i muslimanëve shqiptarë sot janë shiitët e Iranit dhe ato 10-20 shiitë që janë në Shqipëri, që në fund të fundit thonë ‘Zoti ynë është All-llahu’; apo problemi i muslimanëve shqiptarë sot janë ata që përpiqen natë e ditë ta shkatërrojnë Islamin, që thonë se ‘Zoti ynë s’është All-llahu’, por është ‘X-si’ dhe ‘Y-i’. A janë sot problem 10 shiitë, apo ato organe që po ndalojnë nënat, gratë dhe motrat tona të mbajnë mbulesë në universitete, institucione shtetërore, etj? A janë problem 10 shiitë, apo janë problem për ne ato që po gllabërojnë (si pasojë e heshtjes dhe e injorancës sonë) pronat e vakëfit islam, të cilat i lanë me gjak paraardhësit tanë...? A janë problem 10 shiitë, apo të tjerët që po mbushin sheshet publike me buste dhe emërtime të njerëzve ‘publikë’ (por që realisht janë të pompuar) që janë përfaqësues të tyre dhe të përkatësisë së tyre fetare; kush është problem?!... A s’janë problem ato që po përpiqen të na kthejnë në të pa fé, apo janë problem 10 shiitë që në fund thonë: ‘Unë jam musliman!’.

Pra problemi është tek ne, tek vetvetja jonë, tek unë dhe tek ti! Sepse unë dhe ti, nuk jemi në rregull, sepse unë dhe ti nuk kthjellohemi, por vazhdojmë me atë idiotësinë tonë të hedhim baltë dhe të poshtërojmë vetveten...
Njerëz të ndryshëm me misionet ‘impossibile’ që kanë mbi shpinë, gjoja të ruajnë Islamin, po i bëjnë dëm atij! Në vend që të punojnë me strategji dhe urtësi për mbrojtjen e muslimanëve, të interesave të tyre dhe për lartësimin e dinit të pastër islam, përballë fëlliqësirave që po përpiqen ta poshtërojnë e ta përdhosin, ata njerëz të mirë po dëmtojnë muslimanët dhe vetveten...

Të gjithë këto, të gjithë intelektualët muslimanë, të gjithë hoxhallarët, sikur të bashkoheshin në formimin dhe hartimin e një reviste, gazete, apo organi shtypi të mirëfilltë, do të ishte mjaft mirë; sepse ne sot vuajmë mungesën e një organi të tillë që shpërndahet në të gjitha trevat shqiptare, e që të krenohemi me të, për cilësinë dhe për mesazhin që ajo përçon...
Sot nuk kemi një organ shtypi të mirëfilltë, kemi shumë gazeta dhe revista me mijëra probleme drejtshkrimi, me shkrime dhe dizajn krejtësisht amator, e kjo ndodh sepse mungon organizimi, preokupimi dhe iniciativa për ta bërë një gjë të tillë, sepse muslimanët duan të merren me njëri-tjetrin dhe me shiitët si problem, sepse institucionet që janë përgjegjëse për këtë, duan të merren me pallavra e jo me punë serioze...
Vazhdojmë të jemi në fazë tranzicioni dhe amatorllëku... Në shumë adresa të ndryshme në internet, në website të ndryshme, etj., shohim shumë ‘shkrimtarë’ dhe ‘publicistë’ të rinj muslimanë që shkruajnë për islamin, me dhjetëra shkrime të botuara çdo javë, por që realisht janë prodhim nga fizkultura e tastierës së kompjuterit e jo nga truri, talenti, përvoja dhe intuita...
Botimi i këtyre shkrimeve dhe mungesa e një organi të mirëfilltë që t’i redaktojë këto e më pas t’i botojë, përbën problem. Shkrimet botohen në faqe të ndryshme të internetit, ku pas pak vitesh ndoshta këto faqe s’do të ekzistojnë më, nga një problem i mundshëm elektronik (ndërsa bibliotekat ekzistojnë sa të jetë jeta, nëse do Zoti, sepse janë krijuar për një qëllim të tillë), kësisoj edhe këto shkrime të ndryshme do të treten dhe të humbasin si shkuma e detit...

Pra, ne sot kemi shumë probleme, kemi shumë sfida të reja dhe të vjetra me të cilat përballemi çdo ditë, e të gjitha këto vijnë si pasojë e mosfunksionimit mirëfilltazi të bashkësive islame në trojet islame, si pasojë e kontradiktës që ne në mënyrë të vazhdueshme kemi me veten, si pasojë e dobësimit të imanit tonë dhe si pasojë e injorancës intelektuale që disponojmë...

Si mund të dilet nga kjo gjendje?

Nga kjo gjendje mund të dilet duke besuar në aftësitë tona, duke mos u pajtuar me realitetin e hidhur, por duke tentuar që ta ndryshojmë atë me punë dhe përpjekje, me aq sa kemi mundësi, por e rëndësishme është që të mos pajtohemi me ‘të hidhurën’!
Nga kjo situatë mund të dalim atëherë kur ta kuptojmë tamam islamin si fe, kulturë dhe qytetërim. Kur fati i muslimanëve të jetë fati ynë, kur problemet dhe hallet e tyre të shndërrohen në problemet dhe hallet tona, thënë ndryshe, të jetojmë me to...
Duke u arsimuar mirë, lexuar shumë dhe punuar për t’u ngritur në aspektin intelektual, atëherë kemi investuar për mirë dhe, është një ogur i mirë për të ndryshuar realitetin e gjendjen tonë në të cilën jemi kanosur.
Të paturit e idealeve, objektivave dhe qëllimeve të larta, për të arritur nesër më shumë se sot, do të thotë se ti je në rrugë të mbarë dhe shumë shpejt e ardhmja do të jetë e ytja si musliman i mirë...

Ne muslimanët e kohës së sotme jemi si puna e një shitësi, i cili shet diamante buzë rrugës, mirëpo këto diamante bëhen me pluhur, ndoten... Ai (shitësi) as nuk i pastron, as nuk i bën një vitrinë. Kështu që këto diamante nuk kanë vlerë, po përse?! Sepse shitësi nuk ia di vlerën diamanteve!... Kështu është edhe shembulli ynë me diamantet që disponojmë, nuk ia dimë vlerën dhe nuk dimë t’i shfrytëzojmë...
Përfundimisht nga kjo situatë mund të dilet duke i thënë njëri-tjetrit: ‘Ti je vëllai im dhe unë jam vëllai yt’ dhe, duke iu rikthyer traditës profetike dhe fjalës së All-llahut të Madhëruar, sepse All-llahu i Plotfuqishëm me Kur’anin lartëson dhe poshtëron popuj...
Në një hadith madhështor për Kur’anin, Muhamedi (a.s) thotë:
‘Do të ndodhin sprova e bela! Mirëpo, cila është rrugëdalja?
Libri i Zotit... Në të është lajmi i atyre që ishin para jush. Ai e ndan drejt dhe nuk bën shaka...
Kush e lë Kur’anin nga frika e ndonjë tirani, Zoti e këput në mes!
Kush kërkon drejtim diku tjetër, Zoti e humbet! Ai është litari i fortë i Zotit, është fjala e urtë, është rruga e drejtë.
Me të nuk përzihen qejfet, nuk ngatërrohet gjuha, nuk ngopen dijetarët. Ai nuk vjetrohet edhe kur lexohet shumë, nuk i mbarojnë çuditë...
Kush flet me të, thotë të vërtetën.
Kush gjykon me të, gjykon drejtë.
Kush punon me të shpërblehet.
Kush fton tek ai, ka ftuar për në rrugën e drejtë!...’([1])

Zoti na e ndriçoftë mendjen, na dhashtë urtësi, dituri e kurajë për të reaguar! Ai e përmirësoftë gjendjen tonë, duke u bërë ne sebep për përmirësim! Amin!

Shkodër, më 25. 09. 2008

Mirsad SYLJA

P.S. Lexues i nderuar!

Në këtë shkrim nuk kisha si qëllim që të ngjalli ndjenja pesimizmi dhe të të demoralizoj ty, por kisha si qëllim ta theksoj problemin, në mënyrë që ndaj tij të merren masa për përmirësim e rregullim! Pesimizmi është vesi më i shëmtuar, ngase ekziston edhe e bardha, edhe e zeza; andaj ky shkrim nuk duhet të shihet si ngjallës i kësaj ndjenje!
Shkrimi është i bazuar mbi ‘të përgjithshmen’ dhe ‘shumicën’, nuk është bazuar dhe nuk bën fjalë për një pakicë të vogël e cila mund të bëjë përjashtim. Gjërat, fenomenet, ngjarjet, veprimet, etj., janë shikuar në aspektin e përgjithshëm.
Në shkrim jam tërësisht realist, kjo ka rëndësi për mua; çdokujt i është dhënë përgjigjja që, sipas meje, e meriton... Nuk është qasja ime që të nënçmoj kënd apo të demaskoj personalitetin e kujt, por për hir të realitetit dhe reflektimit mbi këtë realitet, janë përmendur fenomene dhe ngjarje te ndryshme...

([1]) Transmeton Imam Aliu.

Le të ngrejmë një gjeneratë dinjitoze

2008-10-11T14:04:00.002+02:00

Rinia gjithmonë ka qenë baza e ummetit islam dhe si e tillë, ajo ka luajtur një rol shumë të rëndësishëm e vendimtar për sa i përket ardhmërisë së fesë. Rinia është vlerësuar shumë në çdo pikëpamje, sepse në të gjendet forca, vullneti, dëshira, entuziazmi, vrulli, etj. Mirëpo, sot është shumë e nevojshme dhe e domosdoshme që kjo rini të marrë drejtimin e duhur. Është domosdoshmëri që kjo gjeneratë të marrë edukimin e saktë, në mënyrë që t’i shërbejë vetvetes, familjes, fesë dhe vendit ku jeton. Mos harro: Vetëm nga njerëzit e edukuar, punëtorë dhe të aftë, pritet hajri!
Besoj dhe mendoj se ka qenë edukimi i gabuar i këtyre të rinjve që ka sjellë sot gjendje jo të këndshme në mesin tonë.
Alija Izetbegoviq, në një shkrim të tij, thotë: “Ne me shekuj e edukojmë gabim rininë tonë, si pasojë e të mos kuptuarit të mendimit burimor islam. Derisa armiku, i arsimuar dhe i pamëshirshëm, nënshtronte një nga vendet muslimane, ne i mësonim të rinjtë tanë që të jenë të mirë, që ‘mos t’ia mendojnë të keqen as mizës’, që të pajtohen me fatin, që të jenë të dëgjueshëm, që t’i nënshtrohen çdo pushteti, sepse ‘çdo pushtet është nga Zoti’.”([1])
Nga kjo që u tha më lart dëshiroj të marr vetëm thelbin, pikërisht: “Të mos kuptuarit e mendimit burimor islam”, frymës edukative që jep tamam feja islame. Ajo i nxit të jenë punëtorë, të aftë, aktivë, të arsimuar, të pastër, jo të nënshtruar (madje edhe atëherë kur nuk kanë se nga t’ia mbajnë dhe detyrohen të nënshtrohen, jo të nënshtrohen lehtë), etj, etj. Mirëpo ajo që vlen të shikohet është ‘forma e transmetimit’ të këtyre këshillave. Gjithashtu duhet të kemi të qartë se në qoftë se këta të rinj, nuk edukohen (nuk këshillohen, nuk punohet me ta) për mirë nga njerëzit e kulturuar me moral të lartë, ato do këshillohen dhe do edukohen nga njerëz jo të kulturuar dhe të pamoralshëm. Në qoftë se këtyre të rinjve nuk u zihet koha me gjëra të dobishme e të hajrit, me siguri dhe pa as më të voglin dyshim, do t’u zihet koha me gjëra të padobishme, të dëmshme për veten e tyre, për fenë dhe kombin. Natyrisht, të nxitura nga idetë e njerëzve të prishur, sepse për çdo gjë në këtë botë ekziston edhe kapësi i saj!... Për ta vërtetuar këtë po iu sjell një shembull të një ateisti harbut që i verbuar nga urrejtja për fenë Islame thotë: - “Duhet të kujdesemi me të rinjtë e zgjuar. Po ta takoni ndonjë në vendet tuaja, menjëherë interesohuni për të. Në qoftë i varfër, jepini bursë, në qoftë i pasur, jepini dhurata! Por mos harroni se para se t’i fusni në dorë studentët e suksesshëm, duhet t’i fusni në dorë drejtorët e shkollave të tyre. Zgjidhja më e mirë për këtë është që të formojmë çdo lloj shoqatash dhe t’i nderojmë ata me lloj-lloj titujsh, shpërblimesh e dhuratash. Njerëzit e pakarakter do t’i bësh për vete edhe me një dhuratë të pavlerë. Edhe qeveritar po të jetë, ai do të dëshironte që të lakmohet nga ata të cilët i japin. Kështu, ai do t’ua dorëzojë nxënësit më të mirë të shkollës. Tutje, mendjen e logjikën e tij do t’i vendosë në shërbimin tonë.”([2])
Pra, nëse njerëzit e moralshëm dhe punëtorë nuk do të punojnë me këta të rinj, janë të aftë njerëzit e tjerë si ky i mësipërmi, që t’ua shpërlajnë trurin e të vënë çdo potencial të tyre në shërbimin e vet.
A ka gjë më normale se popujt muslimanë të udhëhiqeshin nga njerëz të edukuar sipas Islamit dhe të frymëzuar me mendime islame?! Por, ata nuk arrijnë ta bëjnë këtë nga një arsye e thjeshtë: Janë edukuar jo të udhëheqin, por të jenë të udhëhequr.([3]) Të rinjtë, duhet të edukohen, ose më saktë, t’u transmetohet se ata me çdo kusht duhet të jenë vetë udhëheqës, dhe jo të jenë gjithmonë të udhëhequr. Jeta është lëvizje, ajo nuk është që të rrish i qetë e të bëhesh si i vdekur. Jeta është që ti ta ndjesh kënaqësinë me lodhje, jo ta ndjesh kënaqësinë duke qëndruar pasiv si parazit. Jeta është ta mbrosh nderin, jo ta shesësh nderin tënd rrugëve. Jeta është që ti të jetosh si musliman në tokë, puna jote është që ti të sundosh, e jo të sundojnë vetëm të tjerët. Jeta është të thuash ‘po’ dhe ‘jo’ dhe, qëndrimin tënd ta kesh të vendosur dhe të palëkundur. Pra kemi shumë nevojë për njerëz të tillë. Kemi nevojë për njerëz të arsimuar që të na përfaqësojnë denjësisht kudo. Kemi nevojë për njerëz të qytetëruar e të edukuar mirë, jo për njerëz që harlisen kot së koti me gjëra të pavlera, a thua se kanë marrë mbi supe misione “impossible” e do të shpëtojnë vendin e fenë për sa të jetë jeta! Kemi nevojë për ekspertë në shumë fusha, që të krenohemi me ta për arritjet dhe suksesin e tyre. Kemi nevojë që edukatorët t’i edukojnë të rinjtë që të jenë krenarë dhe t’i mësojnë të jenë të zotët e vetes, sepse edukimi më i mirë dhe mësimi më i mirë është në praktikë. Jo të rrinë gjithmonë pas tyre, me frikë se çfarë po ndodh me ta, por duhet t’i lënë të bëhen të zotë të vetvetes. Kemi nevojë që të ecim në vija paralele me të tashmen dhe me të kaluarën e Islamit! Me fjalë të tjera, sot kemi nevojë për kulturë e arsim në njërën anë, dhe për besim të pastër në anën tjetër!
Kemi nevojë për shumë gjëra, por më kryesorja është që të ngrejmë të gjithë së bashku një gjeneratë dinjitoze, të devotshme dhe fisnike, që ta ketë për nder të jetë ajo që është.

Shkodër, më 10. 10. 2008

Mirsad SYLJA

([1]) Alija Izetbegoviq, “Edukojmë myslimanë a poltronë”, http:// http://www.mendime.net/, duke iu referuar: “Preporod, islamske informativne novine, izbor tekstova 1970-2000”, përktheu: Muhidin Ahmeti.
([2]) Emine Shenlikoglu, “Marija”, New York, 2006, përktheu: Dhulkarnejn Vardari, botimet AICC, fq. 20.
([3]) Alija Izetbegoviq, “Edukojmë myslimanë a poltronë”, http:// http://www.mendime.net/, duke iu referuar: “Preporod, islamske informativne novine, izbor tekstova 1970-2000”, përktheu: Muhidin Ahmeti.

Mall për profesor Faikun...

2008-09-21T14:21:00.002+02:00

Më 11 nëntor të vitit 2004, u largua nga kjo botë profesori i nderuar Dr. Honoris Causa, Faik Luli. Kjo ngjarje na pikëlloi të gjithëve. E përcollëm me lot në sy.
Ja, vitet kalojnë dhe njerëzit e mirë kujtohen me mall. Edhe profesor Faiku ishte njëri prej tyre. Një njeri i mirë.
Sa shumë e ndjejmë mungesën tënde profesor!
I ka marrë malli sytë tanë, të shohin dritën tënde. Sa shumë na ka marrë malli profesor, vërtetë shumë!
Po flas pak për ju, i dashur profesor, sepse më duket sikur më largohet pak malli që kam për ty dhe... Ju jeni diku pranë, me atë buzëqeshjen që nuk të shterroi kurrë.
Profesori im i nderuar kishte një trup mesatar. Sytë ngjyrë ulliri, që Zoti i stolisi me dhuntinë e Tij. Kushedi, sa e sa germa, sa e sa dëshira, sa e sa ëndrra, kanë ‘lexuar’ ata sy!
Flokët i kishte të bardha si bora. Karakteristikë vetëm e njerëzve të mirë. Mos pyet për botën e brendshme të profesorit tim. Ishte një botë më vete. I ngjante një rruge të gjatë që nuk ka fund. Ah, sa bukur është të udhëtosh në këtë rrugë e në këtë botë!
Profesor, më ka marrë malli të të shoh teksa ecën korridorit të medresesë, teksa ngjit shkallët, teksa shpjegoje..., me atë kostumin (zakonisht blu) me kravatë, me flokë të thinjura e me zemër të madhe, kështu të mbaj mend.
Sepse “mendimet e mëdha (ashtu siç i patët ju profesor i dashur!) vijnë nga zemra e mirë”, thoshte Vovenarg-u!([1])
Bashkë me mallin, unë ruaj edhe këshillat e tua të urta profesor. Nga dita në ditë mundohem t’i zbatoj e t’i praktikoj në jetë. Janë thesar i vërtetë. Faleminderit!
Kam disa nga librat e tu (Dr. Honoris Causa). U kam rezervuar një vend të veçantë në bibliotekën time. I ruaj dhe i shfletoj shumë herë, sepse më duket sikur bisedoj me ju.
Sepse, kam nevojë për dituri, për këshilla, për urti, për dritë... Dhe vini si një dritë e bardhë, e pashuar, plot mall e kujtime...

Shkodër, më 21. 09. 2008

Mirsad SYLJA

P. S. Këtë shkrim ia kushtoj profesorit tim të dashur, Dr. Honoris Causa, Faik Lulit (pastë rahmet), i cili më mësoi me përkushtim; i jam shumë mirënjohës!

([1]) Vovenarg, (Lys de Klapie Markiz de Vovenarg, 1715-1749), moralist francez.

Koha, një element i shtrenjtë për besimtarin

2008-09-12T18:28:00.002+02:00

Vëllezër muslimanë! Sot shohim shumë njerëz që e humbin kohën kot, duke mos përfituar asgjë nga ajo… Po shohim njerëz që janë krejtësisht arrogantë ndaj kohës së tyre aq të shtrenjtë. Koha ikën për të mos u kthyer më veçse në Ditën e Gjykimit, ku njeriu do të thotë: ‘ah sikur të kthehesha edhe një herë e (do) ta shfrytëzoja kohën e (do) të isha prej vepërmirëve’...([1])
Ja seç tregon një musliman që e shpenzoi kot kohën e tij duke mos përfituar asgjë nga ajo:
U ula një ditë dhe vendosa të pendohesha për kohën dhe për momentet e shkuara kot gjatë jetës sime. U ula dhe thirra një prej çasteve. Një prej atyre çasteve që kish shkuar dëm gjatë jetës sime, në punë të pavlera.
Pra, thirra çastin kur kisha bërë gabim dhe punë të pavlefshme dhe iu drejtova çastit: - O çast, kërkoj prej teje të kthehesh që të të përdor për punë të ndershme dhe të hajrit. Ah, gjë që nuk bëhet!- ma ktheu çasti. - O çast, të lutem shumë kthehu, se jam penduar dhe dua ta shfrytëzoj kohën, të përfitoj e ta ndreq fajin që kam bërë. - E qysh mund të kthehem unë? Kur faqet e tua të kota më kanë mbuluar! - Bëj të pamundurën, të lutem shumë, kthehu, o çast! - Hë, po të ishte në dorën time mbase edhe do të kthehesha, por si mund ta bëj unë këtë!? Tashmë, fletët e punëve të tua janë mbyllur, kanë marrë rrugën për tek Krijuesi. Dhe ti këtë duhet ta dish! Mbaje vesh mirë! Ti këtë duhet ta dish! Mbaje vesh mirë! Çastet janë miq të mirë dhe dëshmojnë mirë për atë që e ka harxhuar kohën në rrugë të mira e të ndershme, ashtu siç janë armiq të rreptë të atyre që i kanë harxhuar ato për punë të pandershme. E pra, unë jam prej atyre çasteve që dëshmojnë kundër teje në Ditën e Gjykimit. - Po të them që jam penduar! A më dëgjon, përgjigju, të lutem shumë...!
- O ti që humb kohën kot, a nuk e kupton që deri tani për të kthyer një çast humbe shumë çaste të jetës tënde. A mendon se mund të kthehen kështu çastet? Unë, ja seç mund të bëj për ty: Mbaje vesh mirë, përpiqu që pas ditës së sotme të bësh punë të mira, sepse vetëm punët e mira i fshijnë të këqijat. Hajde, shko tani dhe mendohu. Por të mendohesh gjatë ama për sa të thashë, dhe mos e harro këtë se, në radhë të parë, lutje dhe falje duhet t’i kërkosh vetëm All-llahut Fuqiplotë. Shfrytëzoje pra kohën, puno mirë, me nder e me faqe të bardhë që sot e tutje. A dëgjove ç’të thashë? Shfrytëzoje pra kohën e puno mirë që sot e tutje, këtë mos e harro kurrë. Unë kaq kisha për të thënë.([2])
Pra, vëllezër myslimanë, të gjithë të vrapojmë e mos ta lëmë të na ikë kot koha jonë e shtrenjtë. Ngaqë, koha të merr vazhdimisht me vete në rrjedhën e saj të pandalshme. “Dhe për secilin afat ekziston dëshmi e caktuar.”([3])
Dëgjojmë jo rrallë herë, vëllezër, se ka njerëz që nuk e shpenzojnë kohën ashtu siç duhet (pra për të përfituar prej saj), madje, ata e shajnë kohën.
Për këta njerëz, Pejgamberi (paqja qoftë me të), në një hadith kudsij thotë: “All-llahu (I lartësuar) thotë: “Më shqetëson njeriu që e shan kohën dhe fatin, kurse Unë e drejtoj kohën dhe e përcaktoj fatin. Gjithçka është në dorën Time. Unë e ndërroj ditën dhe natën.”([4]) Një fjalë e urtë thotë: “Derisa pyesim ç’duhet filluar, koha për të filluar kalon.”([5])
Andaj, të mos presim, të mos ngurrojmë dhe të mos bëhemi pesimistë, por të punojmë fort, në mënyrë që të përparojë feja jonë Islame dhe shoqëria shqiptare, e cila ka rënë në një gjumë të thellë.
I lumi ai që e shfrytëzon kohën duke kërkuar dituri! Transmetohet nga Buhariu (All-llahu qoftë i kënaqur me të), se Xhabiri (All-llahu qoftë i kënaqur me të), ka thënë:
“Pejgamberi (paqja qoftë me të) i varroste në një varr nga dy veta në Uhud, pastaj pyeste: - Kush di më shumë Kur’an? Nëse i tregonin për ndonjërin, atij i jepte përparësi në varr.’’([6])
Nëse këtë pozitë e ka i dituri kur është i vdekur, pa mendo se çfarë pozite duhet të ketë ky njeri i ditur po të jetë gjallë, nga i cili kanë dobi jo vetëm njerëzit, por edhe kafshët.
Është për të ardhur keq, që të rinjtë shqiptarë sot po e shpenzojnë kohën pas telenovelave, formula uno-s, futbollit, për të mos thënë programeve të turpshme; ndërsa kjo kohë kalon e nuk kthehet më, deri në Ditën e Gjykimit.
Transmetohet se Amr ibn Abdi Kajsit, njërit prej tabinëve, duke ecur, i tha njëri: - “Ndalu të flasim bashkë! Amri ia ktheu: - Ndaloje diellin!” D.m.th., ndaloje kohën që të ndalem e të flasim bashkë.([7])
Sa larg jemi ne nga morali i këtyre njerëzve! Vallë, a duhet ta marrim si shembull këtë vullnet të hekurt për përparim?
Ja disa fjalë të urta për kohën dhe shfrytëzimin e saj:

Koha s’vjen pas teje, ti shkon pas kohës.([8]) Naim Frashëri
Koha është aleati, shoku më i mirë i të drejtit.([9]) Pinari
Koha është si paraja, mos e humbisni, që të kini sa më shumë.([10]) Franceze
Koha vrapon pa u kthyer prapa.([11]) Latine
Koha është pasuria e vetme për të cilën mund të tregohemi koprracë pa u turpëruar.([12]) Pierre Corneille
Koha vjen për atë që di ta presë.([13])

E mbi të gjitha këto, betimi i Krijuesit të gjithësisë mbi kohën është sinjali më i madh se, koha është sekreti i mbarësive dhe i sukseseve tona në jetë, nëse dimë ta administrojmë siç duhet. All-llahu (I lartësuar) jep vlerën e kohës duke u betuar në të, Ai thotë në Kur’anin e Madhërishëm:
“Pasha natën, që me errësirë mbulon gjithësinë! Pasha ditën, kur ajo shkreptin!”([14])
“Pasha agimin! Pasha dhjetë netët!”([15])
“Pasha paraditen! Pasha natën, kur shtrin errësirën!”([16])
“Pasha kohën”([17])
Më poshtë, po jap disa shembuj nga jeta e njerëzve të mëdhenj të Islamit, se si e shfrytëzuan ata kohën me punë jashtëzakonisht të dobishme:
Ibn Ethiri i shkroi librat e tij më të shkëlqyer si ‘Xhami’ul-Usul’ dhe ‘En-Nihaje’, duke qenë i gjymtë.([18])
Serhesiu, librin e tij të njohur ‘El-Mebsut’, që përmban pesëmbëdhjetë (15) vëllime, e shkroi gjatë kohës që ishte i mbyllur në pus!([19])
Ibn Kajimi, shkroi ‘Zadul Mea`d...’ gjatë udhëtimit!([20])
Kurtubiu e shkroi komentimin e ‘Sahihul Muslim-it’ duke udhëtuar mbi shpinën e devesë.([21])
Ibn Tejmije, më tepër se gjysmën e librit të tij ‘Fetava’ (rreth 36 vëllime) e shkroi duke qenë në burg!([22])
Ebu A’la el-Meari, të gjitha veprat e tij i ka shkruar duke qenë i verbër.([23])
E sa e sa të tjerë të dalluar, që u dëbuan nga punët dhe pozitat e tyre zyrtare, por pastaj iu përveshën shfrytëzimit të kohës dhe punës vullnetare dhe, i ofruan popullit dituri të dyfishtë.
Prandaj, vëllezër muslimanë, të përpiqemi edhe ne që ta shfrytëzojmë kohën e mos ta lëmë të na ikë më kot, ngase, ‘koha është anije, që nuk e hedh kurrë spirancën.’
Zoti na bëftë prej atyre që e shfrytëzojnë kohën në dobi të njerëzimit! Amin!...

Shkodër, më 28. 06. 2005

Mirsad Sylja

P..S.
Shkëputur nga libri “Fjalë Frymëzuese”; Autor: Mirsad Sylja. Botuar në Shkodër, Shtëpia botuese “Shtjefni”, 2008, 124 faqe.

([1]) Kur’ani: Ez Zumer: 56-58
([2]) Materiali audio: “Kthehu tek Krijuesi”, lexoi: Reshat Arbana.
([3]) Kur’ani: Er Rra’d: 38
([4]) Transmeton Buhariu dhe Muslimi.
([5]) Adnan Mehmeti, “Bota e mendimeve”, Hajne (poet gjerman 1797-1856), fq. 206.
([6]) Transmeton Buhariu.
([7]) Revista “Burimi”, nr. 5, fq. 35.
([8]) Adnan Mehmeti, “Bota e mendimeve”, fq. 206.
([9]) Po aty.
([10]) Po aty.
([11]) Po aty.
([12]) Nasho Jorgaqi, Xhevat Lloshi, “Antologjia e fjalës së mençur”. Botimet enciklopedike, botimi i tretë, Tiranë, fq. 146.
([13]) Po aty.
([14]) Kur’ani: El Lejl:1-2
([15]) Kur’ani: El Fexhr:1-2
([16]) Kur’ani: Ed Duha: 1-2
([17]) Kur’ani: El Asr:1
([18]) Aid El Karni, “Psikologjia Islame, Mos u trishto”. Përkthyen: Xhaudet Iseni, mr. Zelije Sulejmani, Hatixhe I. Iseni, Gostivar, Kibla, 2005, fq. 156-157.
([19])-(35)-(36)-(37)-(38), Po aty, fq. 156-157.

Edhe unë për nusen tonë...

2008-07-27T18:36:00.006+02:00

Duke marrur shkas nga gjendja e rënduar e ‘Xhamisë së Plumbit’...

Mbaj mend se kur isha i vogël, para 15-vitesh, gjyshja (pastë rahmet) më merrte përdore dhe sëbashku shkonim në një nga lagjet e vjetra të Shkodrës, aty gjendet një xhami madhështore, e bukur dhe e hijshme për nga arkitektura me të cilën është e ndërtuar. Shkonim në ‘Xhaminë e Plumbit’ për të falur namaz e për të dëgjuar Kur’an... Nga shtëpia ime deri në ‘Xhaminë e Plumbit’ ishte rrugë e gjatë, mirëpo çdo të mërkure unë bashkë me gjyshen shkonim atje dhe e përdornim si një piknik të përjavshëm në shtëpinë e Zotit të Madhëruar!...
Edhe pse isha i vogël, gjyshja më tregonte e më thoshte se kjo xhami u ndërtua në vitin 1773 dhe, është vepër e hirësisë së tij Mehmet Pashë Plaku.([1]) E merr emrin ‘Xhamia e Plumbit’, ngase të gjitha kupolat e saj ishin të mbuluara me plumb.
Mënyra se si u ndërtuar kjo xhami është unike dhe e veçantë në vetë llojin e vet. Xhamia është e ndërtuar nga guri dhe “i gjithë guri është i latuar, i bërë thuajse me masa të njëjta, çka krijon simetri ndërtimore. Ai sillej nga fshati Gur i Zi nga populli, i cili rreshtohej varg me kilometra të tëra, nga Guri i Zi e deri tek vendi ku po ndërtohej xhamia. Në ndërtimin e saj mori pjesë edhe Mehmet Pasha, nën kujdesin e të cilit skaliteshin gurët. Pothuajse çdo ditë ai zbriste nga kalaja për të ndjekë ritmikën e punimeve.”([2])

Imami i parë i kësaj xhamie ishte Haxhi Ahmet Misria. Haxhi Ahmeti ishte me origjinë nga Egjipti dhe nga kontaktet që kishte me Mustafa Pashë Bushatlliun, ai vjen në Shqipëri, në Shkodër, dhe merr detyrën e imamit në xhaminë e Plumbit.([3])
Më pas kanë shërbyer hoxhallarë të tjerë në xhami, të cilët kanë shërbyer në shërbesat fetare, por edhe janë kujdesur për mirëmbajtjen e xhamisë, etj.

‘Xhamia e Plumbit’, në kohën e hershme për të cilën po flasim, kishte një rëndësi të madhe dhe ishte një objekt me vlera të larta. Ajo nuk ishte vetëm një objekt kulti në të cilin bëhesh adhurimet, ajo kishte një dimension e kuptim më të gjerë shoqëror e kulturor; luante një rol të rëndësishëm në jetën e qytetarëve shkodranë...
Mirëpo me kalimin e viteve, me degradimin dhe fillimin e shthurjes së shoqërisë njerëzore; ‘Xhamia e Plumbit’ filloi të humbiste atë nusërinë dhe madhështinë e saj! Ajo filloi të dëmtohej si ndërtesë dhe plumbi, i cili mbulonte kupolat e saj, rreth vitit 1900 filloi të vidhej... Më pas, në kohën e pushtimit austriak rreth viteve 1916-1917, organet ushtarake ia hoqën edhe shtresat e tjera të mbetura...
Që në këtë periudhë filloi prishja e kësaj xhamie! Një gjë e tillë pohohet edhe nga vetë konsulli austriak në Shkodër, Theodor Ippen, në librin e tij “Shqipëria e vjetër”: “Sado që nuk është shumë më e vjetër se 100-vjeçare, ndodhet në një gjendje aq të shkretë, saqë nuk mund të përdoret më.”([4]) Kësisoj, që nga ajo kohë ka filluar shkatërrimi i kësaj xhamie, duke vazhduar nga viti në vit dhe, në vitin 1938, minareja e xhamisë ishte gjysmë e rrënuar... Në revistën “Zani i naltë”, Shtator 1938, pohohet një gjë e tillë: “Më ra rasti, ndër këto ditë, me vizitue ‘Xhaminë e Plumbit’ në Shkodër, e cila për fat të keq ndodhet në shkatërrim e sipër prej vërsuljeve që i bën Drini çdo vit, sa të thuash krejt xhamia brenda është mbushur me dhé; gjithashtu edhe minareja e kësaj xhamie, mbas pak kohe shifet se ka me u rrezue, mbasi i kanë ra disa gurë afër sharafit e mbas tashit është frikë me hy në këtë minare.”([5])
Nuk kaloi shumë kohë dhe minareja u shemb..., në këtë mënyrë ra edhe një element tjetër i veçantë i xhamisë!

Periudha e komunizmit e të tilla si kjo, ndërprenë funksionimin e xhamisë; e për të bërë diçka për të, as që bëhej fjalë. Vetëm se e falënderojmë xhaxhin për mëshirën e tij të madhe që nuk e rrënoi dhe, që ‘Xhamia e Plumbit’ nuk pësoi atë fat që patën xhamitë e tjera në Shqipëri...
Më 16.11.1990, kjo xhami i parapriu xhamive të tjera në të gjithë Shqipërinë për rihapjen e fesë në vendin tonë. Pikërisht në këtë xhami u bë tubimi i parë fetar pas 23 vitesh ndërprerje (1967-1990), nga zotëria e tij Hafiz Sabri Koçi (pastë rahmet).

Edhe pse kjo xhami çdoherë ishte koherente me ngjarjet, edhe pse është e lashtë dhe madhështore për nga historia e për nga arkitektura, ajo vazhdoi çdo ditë të degradohej, deri në ditët e sotme. Vazhdon sërish, nuk ndalet!...
Sot akoma nuk kemi një gjë konkrete për restaurimin e saj, akoma nuk e ka vënë kush ujin në zjarr për të. Akoma vazhdojmë të vuajmë nga paradoksizma e drejtuesve të institucioneve që janë përgjegjëse për restaurimin e saj. Tallen me nusen tonë, po e restaurojmë sot, por e restaurojmë nesër, kaq fonde sot e aq nesër; sot riparojmë këtë dritare, pas dy vitesh riparojmë tjetrën!...

Myftinia e Shkodrës me këmbëngulje ka kërkuar dhe vazhdon të kërkojë ndihmë në institucionet përgjegjëse për restaurimin e kësaj xhamie, por më kot... Për çdo gjë tjetër ka fonde dhe ndihmë, për këtë xhami nuk ka asgjë... Jo se nuk e meriton, por...
Pretendohet se ka projekte për rehabilitimin e saj, “por këto projekte nuk dihet në do të fillojnë ndonjëherë dhe në do të zbatohen një ditë, sepse bashkëpunimi mes dikastereve në fjalë është i ngrirë. Zakon i hershëm i institucioneve tona.”([6])

Për imoralitet ka fonde sa të doni, vetëm paraqitni një projekt prestigjioz, dhe ja paratë! Për koncerte degjeneruese, për lojëra, për emisione të shpifura, për çdo gjë; ama për restaurim të kësaj xhamie jo, s’ka!... Është me të vërtetë e pakuptimtë që nuk u restaurua tamam kjo xhami që në 1900-ën..., por kjo është një sprovë për të gjithë ne, sa bëjmë për të, sa kontribuojmë për ndryshimin e gjendjes së saj. Sa e ngrisim zërin përballë fëlliqësirave që tallen me të!

‘Xhamia e Plumbit’ vazhdon të vuajë... Në muret e saj ka dalur bar, sikur në vetvete kërkon ta ruajë pranverën!... Ne vazhdojmë të jemi të hareshëm dhe të ‘aminshëm’ me të gjithë ata që abuzojnë dhe kërkojnë të tallen me ne, me të gjithë ata që kanë urrejtje për nusen tonë...

Shkodër, më 27. 07. 2008

Mirsad Sylja

([1]) Duke iu referuar pllakës që është e ngulitur në pjesën ballore të xhamisë.
([2]) Smajl Bala, “Institucionet Islame dhe hoxhallarët e Shkodrës”, Boton “Camaj-Pipa”, Shkodër, 2005, fq. 128
([3]) Po aty, fq. 131
([4]) Theodor Ippen, “Shqipëria e vjetër”, Boton “K&B seria albanologjike”, Tiranë, 2002, fq. 133.
([5]) Revista “Zani i Naltë”, “Mbi xhaminë e Plumbit në Shkodër”, Viti XIII, nr. 9, Shtator, 1938.
([6]) Anila Dushi, Gazeta “Shekulli”, http://www.shekulli.com.al/news/53/ARTICLE/28952/2008-07-21.html

Për imitimin alla-franga

2008-06-27T09:46:00.003+02:00

Ka një numër të konsiderueshëm vitesh që bota ka pësuar një zhvillim marramendës, në shumë aspekte të jetës, sidomos në atë teknologjik. Po ashtu, ka disa vite që civilizimi në botë është zvarritur me hapa të shpejtë duke kapur qiellin me dorë... Edhe pse ky civilizim është i dëmshëm për natyrën njerëzore (e kam fjalën për një pjesë të mirë të civilizimit, jo për të gjithë civilizimin!), ai përsëri mbetet arritje, mbetet civilizim dhe, njerëzit e ndjekin duke e respektuar deri në detaj.
Mirëpo, problemi është me civilizimin e quajtur “Liri vetvetore”, “Pavarësi vetvetore” dhe civilizimin “Epsh-dëfryes”. Të gjitha këto e çojnë krijesën më të bukur të Zotit, që është njeriu, në degradim të moralit. Në momentin që një shoqëri fillon dhe e prish, apo e dobëson moralin e saj, atëherë kjo shoqëri ka shkuar dalë-ngadalë me këmbët e veta drejt humnerës!
Morali është pika më e dobët e shoqërisë njerëzore! Mendoj se, është morali dhe intelekti ai që e dallon, dhe duhet ta dallojë, njeriun nga bota shumëllojshe e kafshëve.
Edhe qarqe të ndryshme e kanë kuptuar më së miri këtë pohim dhe përpiqen natë e ditë, me allishverishe të ndryshme, me metoda të lloj-llojshme, që njeriun ta shthurin duke i prishur moralin.([1]) Sepse ‘morali është një gojëz([2]) për vullnetin, logjikën dhe rimën e ndritur të mendjes’.([3])
Ndikimi i këtyre qarqeve në shthurjen e moralit njerëzor ka qenë shumë i madh. Në emër të zhvillimit, civilizimit, relaksimit, paqes, etj., morali njerëzor u shthur..., edhe shoqëria u prish, thënë ndryshe, njeriu u afrua më shumë me natyrën kafshëroro-derrërore!...
Si rrjedhojë e prishjes së moralit, njeriut iu larguan virtytet më të mira, më të hijshme për të cilat ai duhet të jetë krenar, kështu që njeriu nuk respekton e as që adhuron Krijuesin e tij (edhe pse e krijoi në formën më të bukur, i dha çdo gjë që i nevojitej), nuk respekton prindërit, ndaj të cilëve është borxhli tërë jetën e nuk iu shlyhet kurrë... (madje kërkon që të ndahet e të qëndrojë sa më larg tyre), bën krime, bën vrasje e grabitje, fyen, shanë e mallkon; pra bën çfarë t’i thotë uni i tij. Tashmë atë e komandon uni, apo nefsi i tij, nuk e komandon më logjika dhe morali!...
Për të bërë një sintezë të kësaj që u tha më sipër, në një nga ditët e javës që kaloi më rastisi të shikoja një makinë e cila u ndal pak metra para meje e, nga dera e pasme e saj dolën dy vajza rreth të 20-ave. Njëra nga ato, duke mos menduar se ku gjendej (medoemos për të nuk ishte momenti të logjikonte e të mendonte), dy djemve që qëndronin në ndenjëset e para të makinës, u tha me zë të lartë (natyrisht me zë përkëdhelës e kërkues për dëfrim në një herë tjetër):
- “Kurrë më! Fuck you! Fuck you, a m’dëgjon?!”
Pas dy-tre minutash, ato u rikthyen sërish në rrugën kryesore, sikur të mos kishte ngjarë asgjë, duke kujtuar momentet e këndshme që kishin kaluar me prehësit e tyre...

Ky fenomen ndodh në pjesën dominuese të shoqërisë shqiptare, sidomos në moshën kulmore të rinisë, mes 18-30 vjeç.
Në këtë rast, edhe vajza e Shkodrës, apo katundarja e civilizuar, (pavarësisht nga fakti se nuk mund të jesh edhe katundar/e edhe i civilizuar) kërkon që të imitojë civilizimin alla-franga duke përdorur shprehje amerikano-moderne!...
Në këtë kontekst, për sa kohë që, ne të gjithë, të mos kontribuojmë e të mos e bëjmë moto tonën ‘ruajtjen e moralit’, ne do të vazhdojmë të vuajmë seriozisht dhe, do të vazhdojmë të jemi shumë larg natyrës së pastër njerëzore...

Shkodër, më 04. 02. 2008

Mirsad Sylja

([1]) Për informacion më të plotë rreth këtij fenomeni, lexuesit i sugjeroj që të lexojë librin: ‘Marija’, të Emine Shenlikoglu, botimet AICC, New York, 2006.
([2]) Sipas ‘Fjalorit të shqipes së sotme”, hartuar nga ‘Akademia e shkencave e Shqipërisë, instituti i gjuhësisë dhe letërsisë”, botuar nga “Toena”, Tiranë 2002, në faqen 396, sqaron se fjala “gojëz” do të thotë: “rrjetë që i vihet kafshës (zakonisht qenit, ujkut, etj.) që të mos kafshojë”.
([3]) Thënie e shkrimtarit dhe dramaturgut austriak Franz Grillparer; e përmendur në librin e Gerhard Helwing, “Citate dhe fjalë të urta nga A deri te Zh”, përktheu: Rasim Stojkaj, Prishtinë 2005, fq. 179.

Kërkoj të mirën! - Për prof. Nexhat Ibrahimin -

2008-05-29T23:45:00.003+02:00

Koha kalon çdo ditë! Rinia jonë i përshtatet kohës dhe evolimit të saj, pak rëndësi ka për ta se si evulon ajo... Pak rëndësi ka nëse ky evolim (përparim, zhvillim, emancipim, modernizëm, si të doni quajeni), është në dëmin e tyre. Mjafton që e tillë të jetë shumica dhe, të gjithë, o burra pas shumicës!...
Sa herë që në arenën ndërkombëtare del në skenë ndonjë rok-star, ndonjë top-model apo ndonjë seks-simbol, rinia jonë mundohet dhe përpiqet që ta imitojë atë. Përpiqet që të vishet si ai (sipas modës, sepse ai/ajo, janë moda vetë), të mbajë flokët si ai, të vendosi pirse në hundë si ai, të hajë si ai, të eci si ai, të...
Po të hysh në dhomat e shumicës së të rinjve tanë, shikon se muret e dhomës janë të mbushura me posterat e këtyre “shembujve”. Kalon në rrugët e qytetit, shikon të rinjtë që janë qethur (veshur, etj.) si Bred Piti, Michael Jacksoni, Cristiano Ronaldo, Elvis Prestli, etj... Pra rinia jonë kërkon të imitojë dhe, këta, t’i bëjë ideal e busull orientimi. Këta të jenë shembulli i tij, i rinisë sonë.
Por vërtet, a janë këta njerëzit e duhur për tu marrë shembull?! A mund të merret si shembull një njeri që gënjen? A mund të merret si shembull një njeri që mashtron, që vjedh, që tradhton, që drogohet, që vret, që s’ka familje, që...?! A mund të merret shembull një njeri që, mbi të gjitha s’ka moral?..., assesi jo! Nuk mund të merret shembull, ai nuk është asgjë tjetër, por një flluskë që “shpohet” menjëherë, një flluskë sapuni që shkatërron vetveten.

Rini e dashur,

Ka ardhur koha që të mendojmë e të logjikojmë. Ka ardhur koha që të mendojmë e të mos gabojmë në zgjedhjen e shembullit. Ka ardhur koha që të mirës t’i themi e mirë, dhe të keqes, e keqe. Ka ardhur koha që të marrim si shembull, krenarinë e njerëzimit! Ka ardhur koha që, shëmbëlltyra jonë ë jetë margaritari që s’venitet kurrë! Ka ardhur dita që të pimë ujë nga gota e dashurisë së tij! Koha erdhi, që shembulli ynë e shëmbëlltyra jonë, të jetë profeti Muhammed (s.v.s)!...
Ky është shembulli dhe drita që s’u shua kurrë. Ky është krenaria e njerëzimit. Ky është ai që solli rrotullën e historisë. Ky është ai që i mahniti të gjithë, duke filluar nga shokët e tij të dashur, e më pas, personalitet e ndryshme në mbarë botën. Ky është ai që, Bernard Showi e quajti: “Shpëtimtar të njerëzimit”. Ky është ai, për të cilin Gëte tha: “Në histori kërkova shembullin e një njeriu të shkëlqyer, e atë e gjeta, tek Pejgamberi Muhammed!”. Ky është ai që mallëngjeu princin Otto Von Bismark: “Njerëzimi, vetëm një herë, ka parë një figurë të tillë unikale, siç ishe ti Muhammed dhe s’do të ketë më rastin të shohë!”.([1])
Ky është ai, për të cilin princër e mbretër, njerëz të thjeshtë e pushtetarë, thanë: “Muhammed, më vjen keq që s’isha bashkëkombësi yt, se do t’i laja edhe këmbët!...”

Rinia jonë e vyer,

Mos ngurroni të merrni shembull këtë zotëri, të ecni në rrugën e tij, të rrezatoheni prej dritës së moralit të tij, të mësoni prej tij, të edukoheni prej tij, të... Mos ngurroni që këtë zotëri (s.v.s) ta bëni shëmbëlltyrën tuaj më të mirë, sepse ai vërtet e meriton, dhe keni për të shikuar se keni marrë shembullin e duhur.

* * *

Mirëpo, All-llahu i Madhëruar, me mëshirën e dhuntinë e Tij nderoi dhe, në grada më të ulëta se ato të profetit (s.v.s), bëri të mundur që në tokë të kemi edhe shembuj të tjerë. Njerëz të mirë, dijetarë që e përmendin Zotin, të cilët mund të merren shembull dhe që rrezatojnë dritë. All-llahu i Mëshirshëm i përmendi në Kur’an duke thënë: “Po All-llahut ia kanë frikën nga robërit e Tij vetëm dijetarët, All-llahu është mbi gjithçka, është mëkatfalës.”([2])
Pra, I Madhi Zot e nderoi këtë kategori njerëzish, e përmendi në Kur’anin fisnik dhe i bëri shembull për të tjerët...
I Madhërishmi, me bujarinë e Tij, bëri të mundur që shembuj të tillë të kemi edhe në trojet shqiptare; është një mirësi e madhe kjo, për të cilën e falënderojmë pamasë Zotin e Madhëruar.

Njëri ndër këta shëmbëlltyra të pastra, është edhe një njeri i thjeshtë. Një punëtor i madh. Një familjar i rregullt. Një intelektual e studiues i mirëfilltë; një besimtarë i devotshëm, me zemër të madhe, me moral të lartë, me edukatë të mirë. Ai është studiuesi dhe profesori i nderuar, z. Nexhat Ibrahimi.

Efendi Nexhati, u lind më 10 Qershor 1959, në fshatin Zgatar, Opojë, në rrethin e Prizrenit. Më 1974-ën u regjistrua në Medresenë “Alauddin”, në Prishtinë, dhe e përfundon atë me rezultate të larta. Më pas, më 1980-ën regjistrohet në Fakultetin e Shkencave Islame në Sarajevë, në të cilin diplomoi më 24 Tetor 1984. Më pas, më 1981-in u arrestua, u dënua dhe vuajti dënimin prej 63 e ditëve në Burgun Qendror të Sarajevës. U lirua në mungesë të fakteve. Akuza ishte: “Irredentizmi shqiptar dhe klero-nacionalizmi, shfrytëzimi politik dhe ekonomik i Kosovës nga Serbia, e drejta e studentëve për demonstrata, Kosova Republikë, etj”. Më 1990-ën në Kuvendin e Shoqatës së Ulemave në Prishtinë, u zgjodh për anëtarë të Kryesisë së Shoqatës së Ulemave të Kosovës në Prishtinë. Kryesia e SHU unanimisht e zgjodhi për kryetar. Në vitin 1991, Në Kuvendin e Bashkësisë Islame të Jugosllavisë në Sarajevë u zgjodh anëtar i Rijasetit të Bashkësisë Islame të Jugosllavisë, në Sarajevë nga territori i Bashkësinë Islame të Kosovës. Më 1992-in, më 14 Dhjetor, në Prizren u arrestua në krye të grupit politik ilegal, i njohur si afera e hoxhallarëve. Me këtë rast u dënua me 8 vjet burg, që në këtë periudhë kohore mund të quhej dënimi më afatgjatë politik për shqiptarët e Kosovës. Më 1994-ën, nga burgu i Prizrenit u transferua në burgun e Dubravës së Istogut, ku u vendos në karantinë, rreth tre muaj në mbikëqyrje të veçantë – tipi i mbyllur, tre muaj të tjerë, përsëri në mbikëqyrje të veçantë – tipi gjysmë i mbyllur, më pak se 3 vjet në tipin B të mbyllur, rreth 6 muaj të tipin A, gjysmë të mbyllur. Në 1998-ën, më 21 Qershor, u boshatis Burgu i Dubravës, të gjithë të burgosurit shqiptar u dërguan në Serbi, kurse Nexhat Ibrahimi me 17 të burgosur të tjerë u dërgua në Burgun e Qarkut të Zajeçarit. Aty qëndroi rreth 18 muaj, në izolim total, me minimum ushqimi, mjekimi, informimi, etj. Më 1999-ën, më 15 dhjetor, përfundoi vuajtjen e dënimit pas 7 vjet e 1 ditë burg. Nga Burgu e deri në Prishtinë, së bashku me disa të burgosur të tjerë, i solli “Kryqi i Kuq Ndërkombëtar”. Në vitin 2000, më 01. 02. 2000, pas gjithë asaj periudhe të mundimshme, rigjeti forcat dhe filloi sërish punën në Këshillin e Bashkësisë Islame, në Prizren. Pas kësaj kohe nuk është i angazhuar politikisht, nuk mbart funksione publike brenda dhe jashtë Bashkësisë Islame.
Pas daljes nga burgu, edhe si pasojë e problemeve shëndetësore, ai u mor më shumë me shkrime dhe botime, duke dhënë një kontribut të shkëlqyer e të pashembullt, jovetëm në shtypin fetar Islam, por edhe në atë periodik, si në Kosovë, Shqipëri, Maqedoni, Bosnje, etj.
Ai ka bashkëpunuar e botuar në gazetat dhe revistat më në zë të kohës, si: Gazetën “Besa” – Prizren, “Besimi” – Prizren, “Drita islame” – Tiranë, “Besimtari” – Shkodër, “Epoka e Re” - Prishtinë, “Elif” – Podgoricë, “Koha Jonë” – Tiranë, “Rilindja” – Prishtinë, “Preporod” – Sarajevë, etj.
Me revistat: “Edukata islame” – Prishtinë, “Dituria islame” – Prishtinë, “Etika” – Shkodër, “Familja” – Tiranë, “Fjala” – Prishtinë, “Jeta e Re” – Prishtinë, “Globi” – Shkup, “Glasnik” – Sarajevë, “Hëna e Re” – Shkup, “Impakt” – Tiranë, “Flaka” – Shkup, “Mendimi Islam” – Tiranë – Prizren, “Nacional” – Tetovë, “Nurul-Kur’an” – Prishtinë, “Studime Orientale”, “Takvimi” – Prishtinë, “Vjetari i Arkivit” – Prishtinë, “Univers” – Tiranë, “Vepra” – Shkup, “Takvimi” – Shkup, etj.

Prof. Nexhati, si rrallë kush, ka një kontribut të vyer e shumë të çmuar në botimin e veprave, me tematika të ndryshme. Ai ka përkthyer e botuar mbi 80-të vepra të zhanreve të ndryshme dhe ka shkruar e botuar mbi 30 vepra autoriale. Ashtu siç e cekëm përkitazi edhe më lart, ai ka botuar qindra artikuj, recensione kritike, vlerësime, parathënie e pasthënie në libra e botime të ndryshme. Ka marrë pjesë në shumë simpoziume, konferenca të ndryshme, sesione shkencore brenda dhe jashtë vendit, etj.
Më poshtë po paraqes një pasqyrë të disa veprave të botuara nga zotëria e tij:

A. Vepra autoriale të botuara:

1990:
1. N. Ibrahimi, Shkolla juridike hanefite, Prizren, 1410 / 1990, fq.78. (separat)
2. N. Ibrahimi, Suzi Prizrenasi – dijetar e bamirës i shek. XV-XVI, Prizren, 1410/1990, fq.36. (separat)
3. N. Ibrahimi, Muslimanët në Ballkan në periodën paraosmane, Prizren, 1410/1990, fq. 34. (separat)
1992:
4. N. Ibrahimi, Aspekte islame, Prizren, 1413/1992, fq. 108.
5. N. Ibrahimi, Tre hadithe me përkthim e komentim, Prizren, 1413/ 1992, fq. 40.
1997:
6. N. Ibrahimi, Kontaktet e para të Islamit me popujt ballkanikë në periudhën paraosmane, Shkup, 1997, fq. 102. Libri i njëjtë me titull tjetër: N. Ibrahimi, Islami në Ballkan para shekullit XV, botimi II, Prizren, 1421/2000, fq. 102.
1998:
7. N. Ibrahimi, Shkolla juridike hanefite dhe karakteristikat themelore të doktrinës së saj, Shkup, 1998,fq.162.; Bot. II, Prizren, 1421/2000.
8. N. Ibrahimi, Islami në trojet iliro-shqiptare gjatë shekujve, Shkup, 1998, fq. 300; botimi II, Shkup, 1999, fq. 300; bot. III, Prishtinë, 2000, fq. 300.
2000:
9. N. Ibrahimi, Paragjykimet ndaj Islamit gjatë shekujve, Prizren, 1421/2000, fq. 18.
10. N. Ibrahimi, Imam Ebu Jusufi dhe Imam Muhammedi, Prizren, 1421/ 2000, fq. 62.
2001:
11. N. Ibrahimi - Përgatiti, shkroi dhe përktheu, Mevludi në gjuhën shqipe, Prizren, 2001/1422, fq. 150.
2003:
12. N. Ibrahimi, Islami dhe muslimanët në tokat shqiptare dhe në Ballkanin mesjetar (sh. IX-XIV), Shkup, 2003/1424, 145 fq.
2004:
13. N. Ibrahimi, Dimensione kur’anore, Shkup, 2004, fq. 78.
14. N. Ibrahimi, Islami dhe kriza e identitetit, Shkup, 2004, fq. 178.
15. N. Ibrahimi, Aspekte të marrëdhënieve islamo-kristiane në Mesjetë, Prishtinë, fq. 67.
2005:
16. N. Ibrahimi, Kronologji e historisë islame dhe e popujve muslimanë në botë, Prishtinë, 2005, 156 fq.
17. N. Ibrahimi, Imami dhe xhemati, Shkup, 2005, 44 fq.
18. N. Ibrahimi, Bazat e etikës islame, Shkup, 2005, 240 fq.
2006:
19. N. Ibrahimi, Islami si provokim global, Shkup, 2006, 370 fq.
2007:
20. N. Ibrahimi, Imam Ebu Hanifeh dhe Imam El-Maturidiu perla të akaidit islam, Prishtinë, 2007, fq. 47.
21. N. Ibrahimi, Suksesi i garantuar – Edukimi i drejtë, Prishtinë, 2007, fq. 72.

B) Vepra autoriale të pabotuara:

22. N. Ibrahimi, Sektet në historinë e mendimit islam, Shkup, 2007, 240 fq.
23. N. Ibrahimi, Muslimanët në kërkim të Islamit, I-II, Shkup, 2007, 400 fq.
24. N. Ibrahimi, Universi i Jusufit a.s., fq. 180.
25. N. Ibrahimi, Leksikoni i thukët islam, fq. 180.
26. N. Ibrahimi, Ta njohim identitetin tonë musliman, fq. 250.
27. N. Ibrahimi, Çelësi i suksesit – si?, fq. 330.
28. N. Ibrahimi, Dromca nga historia e filozofisë islame, fq. 80.
29. N. Ibrahimi, Disa shprehi të dëmshme, fq. 40.
30. N. Ibrahimi, Aspekti islamo-kombëtar i Lidhjes së Prizrenit më 1878, fq. 80.
31. N. Ibrahimi, Në Islam ka vend edhe për jomuslimanët, fq. 80.
32. N. Ibrahimi, Njohuri themelore të Islamit (tre hadithe), fq. 120 (libër xhepi).
33. N. Ibrahimi, Vepra të zgjedhura të Imam Vehbi Ismailit, 1-27, Shkup, 2009.

Veprat e përkthyera:

A) Të botuara:

1983:
34. Ebu Hanife, Kitab‘ul-vasijjeh, Prishtinë, 1983, metni, (Edukata islame).
1984:
35. Ebu Hanife, Fikh‘ul-ekber, Prishtinë, 1984, metni (Edukata islame).
1985:
36. Imam El-Maturidiu, Traktati mbi besimin islam, (me koment), Prishtinë, 1985-1986, Edukata Islame.
1986:
37. Imam El-Gazaliu, Ballsami i lumturisë, (-), (-), fq. 50. (I botuar në disa revista).
1987:
38. M. Mahmud, Prej dyshimit deri në besim, Prishtinë, 1987, fq. 114; Disa botime.
1988:
39. Muhammed A. Draz, Agjërimi i ramazanit, Prishtinë, 1988, fq. 62: Disa botime.
1989:
40. El-Mewdudi, Muhammedi a.s dhe Kur’ani i shenjtë, Prizren, 1409/1989, fq. 120.
41. Imam En-Nesefiu, Akaidi i Nesefiut, (me koment), Prishtinë, 1989, (Edukata islame).
1990:
42. Et-Temimi, Parimet e besimit islam, (bashkëpërkthyes), Prizren, 1410/ 1990, fq. 24.
43. M. Mahmud, Dialogu me mikun ateist, Prishtinë, 1990, fq. 164. Disa botime.
44. M. Ikball, Poezi të zgjedhura, bashkëpërkthyes, Prizren, 1410/1990, fq. 36.
45. Vexhi Demiraj, Filozofët muslimanë, Prizren, 1410/1990, fq. fq. 64.
46. En-Neveviu, Dyzet hadithe, Prizren,1410/1990, fq.102. Disa botime.
47. Gjozo, Mbi varrin e Muhammedit a. s., Prizren, 1419/1990, fq. 22.
48. Sharofi, Edukata fetare e morale, I, Prizren, 1410/1990, fq. 23. Disa botime.
49. A. Izetbegoviq, Islami sot dhe nesër – Deklarata islame, Prizren, 1411/1990, fq. 77; Disa botime.
50. A. Izetbegoviq, Kundërthëniet e Marksit dhe dështimet e marksizmit, Prizren,1410/1990, fq.8.
1991:
51. Imam El-Gazaliu, Rruga deri në shpëtim, (me koment), Prizren, 1411/1991, fq. 62.
52. Ramiq, Hutbe të zgjedhura të Muhammedit a.s., bashkëpërk., Prizren, 1411/1991, fq. 126.
53. Kaleshi, Kontributi i shqiptarëve në dituritë islame, Prizren, 1411/1991, fq. 120.
54. R. Garodi, Islami dhe kultura, Sarajevë, 1411/1991, fq. 166.
55. Imam En-Nesefiu, Akaidi i Nesefiut, (me koment), Prishtinë, 1989, (Edukata Islame).
56. Imam El-Gazaliu, Ballsami i lumturisë, (-), (-), fq. 50. (I botuar në disa revista).
57. M. Mahmud, Prej dyshimit deri në besim, Prishtinë, 1987, fq. 114; Disa botime.
58. Muhammed A. Draz, Agjërimi i ramazanit, Prishtinë, 1988, fq. 62: Disa botime.
1992:
59. F. Sheta, Martesa islame, bashkëpërkthyes, Prizren, 1992, fq. 22.
60. En-Neveviu, Dyzet hadithe dhe shtojca e Ibni Rexhebit, Shkup, 1413/1992, fq.126.
61. M. Abdulvehhab, Tre themelet dhe argumentet e tyre, Shkup, 1992, fq. 36.
62. Jasini në transkriptim e përkthim shqip, Prizren, 1413/1992, fq. 64.
63. Ulfe Azizussamed, Islami dhe Krishterizmi, Prizren, 1412/1992, fq. 78. Disa botime.
64. Imam Homeini, Mesazhi drejtuar M. Gorbaçovit, Prizren, 1992, fq. 24.
1993:
54. Izetbegoviq, Deklarata islame, Shkup, 1413/1993, fq. 70. Disa botime.
1995:
55. El-Mewdudi, Sistemi i jetës në islam, Prizren, 1415/1995, fq. 68.
1996:
56. En-Neveviu, Rijad‘us-salihin, bashkëpërkthyes, Shkup, 1996, fq. 645.
57. Grup autorësh, Jeta familjare islame, Prizren, 1416/1996, fq. 96.
58. K. Silajxhiq, Texhvidi (bashkëpërkthyes), Prizren, 1416/1996, fq. 48.
59. En-Neveviu, Rijad ‘us-salihin, bashkëpërkthyes, Shkup, 1996, fq. 645. Disa botime.
1997:
60. M. Mahmud, All-llahu xh. sh., Tetovë, 1997, fq. 82. Botimi II, Prizren, 1421/2000, fq. 82.
61. El-Behij, Imani – besimi në All-llahun xh. sh., Shkup, 1418/1997, fq. 116. Botimi II, Prizren, 2000/1421. fq. 116.
62. M. Hanxhiq, Hyrje në shkencën e tefsirit, Shkup, 1997, fq, 70.
63. M. Hanxhiq, Hyrje në shkencën e hadithit, Shkup, 1997, fq. 66.
64. Corbin, Historia e filozofisë islame, I –II, Shkup, 1997, fq. 446.
1998:
65. A. Bulaq, Islami dhe demokracia, teokracia e totalitarizmi, Shkup, 1419/1998, fq. 220.
2000:
66. Si ta njohim artin islam, Prishtinë, 2000, fq. 64.
67. Gj. Shushnjiq, Fuqia dhe pafuqia e shkencës në kritikën e religjionit, Prizren, 2000, fq. 46.
68. Muslimani i vogël, I, Prizren, 2000, fq. 50. (për fëmijë)
69. Muslimani i vogël, II, Prizren, 2000, fq. 50. (për fëmijë)
70. Muslimani i vogël, III, Prizren, 2000, fq. 50. (për fëmijë)
71. Muslimani i vogël, IV, Prizren, 2000, fq. 62. (për fëmijë)
72. Ibn Hazmi, Shërimi i shpirtrave, Prizren, 2001/1421, fq. 93.
73. Muharrem Omerdiq, Përçarja dhe pasojat e saj, Prizren, 2001/1421, fq. 43.
74. Hasan Kaleshi, Sofi Sinan-pasha dhe xhamia e tij, Prizren, 1422/ 2001, fq. 34.
75. N. Ibrahimi - Përgatiti, Mevludi shqip, Prizren, 2001/1422, fq. 150.
76. Andrew Rippin, Historiku i tefsirit të Kur’anit, Prizren, 2001, fq. 38.
77. Hutbeja lamtumirëse e Muhammedit a. s., Prizren, 2001, fq. 20.
2002:
78. Muhammed Asad, Islami në udhëkryq, Prizren, 2002/1423, fq. 117.
79. Grup autorësh, E vërteta rreth vehabizmit dhe vehabistëve, Tetovë, 2002/1423, fq.76. Bot. II, Prizren, 2002/1423, fq.75.
80. Ahmed Fuad El-Ehwani, Filozofia islame, Prizren, 2002, fq. 156.
2003:
81. En-Nesefij, Besimi islam sipas Imam En-Nesefiut, Prizren, 2003, fq. 88.
82. Muhammed Asad, Rruga për në Mekë, Shkup, 2003, fq. 503.
83. Imam Maturidiu, Jeta, vepra dhe mësimi, Prishtinë, 2003, fq. 96.
84. N. Smailagiq, Halifët besimdrejtë, Prizren, 2003, fq. 40.
85. M. S. Kayani & H. Murad, Djaloshi guximtar - Aliu r. a., Prizren, 2003, fq. 28.
86. Imam Nevevi, Rijadus-salihin, ribotim, Shkup – Prishtinë - Tiranë, 2003, fq. 506.
87. Haki Sharofi, Edukata fetare dhe morale, ribotim, I-II, Shkup, 2003, fq.
2004:
88. Ser Thomas W. Arnold, Historia e përhapjes së islamit, Prishtinë, 2004, fq. 501.
2005:
89. N. Ibrahimi, Fikh’ul-ekber – parathënia, përkthimi dhe komentimi, Prishtinë, 2005, 120 fq.
2006:
90. Ibn Tejmijje, Kitab ‘ut-tewhid (Monoteizmi islam), Prishtine, 2006, fq. fq. 80.
91. Mid’hat Shamiq, Si shkruhet vepra shkencore, Shkup, 2006, fq. 350.
92. Muhammed Ikball, Ripërtëritja e mendimit fetar në islam, Shkup, 2006, fq. 240.
2007:
93. Seid Ramadan, E drejta islame – Burimi dhe zhvillimi, rreth fq. 220.
2008:
94. Grup autorësh, Fundamentalizmi islam - ç’është ky?, rreth fq. 280.
95.

Vepra të përkthyera:

B) Të pabotuara:

96. Mauricie Bucaille, Bibla, Kur’ani dhe shkenca, version i zgjeruar, rreth fq. 500. (Logos-A).
97. Alija Izetbegoviq, Robër nuk do te bëhemi, rreth 240 faqe, ne përgatitje.
98. Jusuf El-Karadavi, E drejta islame - Aktualiteti gjithëkohor dhe gjithëhapësinor, fq. 250.
99. Mehmet Hanxhiq, Prehja e shpirtrave (Lutje nga Kur’ani dhe Hadithi), rreth fq. 80.
100. Ibn Haldun, El-Mukaddima – pjesë të zgjedhura, rreth fq. 350 (Mbi gjysma e materialit është sekuestruar nga policia serbe më 14.12.1992).
101. Sejjid Hussein Nasr, Islami dhe të studiuarit e natyrës, rreth fq. 50.
102. Ebu’l-Hasan El-Esh`arij, Traktati mbi arsyeshmërinë e ilm’ul-kelamit (Risaletun fi istihsani’l-hawdi fi ilm’il-kelami), në përgatitje, rreth fq. 60.
103. Muhammed Asad, Parimet e shtetit dhe të pushtetit në Islam, rreth 200 faqe, në përgatitje.([3])

Periudha e burgut është një histori më vete. Është një periudhë e zezë, plot mundime, sakrifica, tortura, vuajtje, sprova, mall dhe shqetësim për familjen e tij të ndershme...
Mundimet dhe vuajtjet me pranga në duart e tij të pastra, nga të cilat buron mirësia e të shkruarit bukur, do të shkruhej libri më kujtime: “Ky ishte dimri i madh” – (Letër familjes nga burgu u Dubravës).
Kam bindjen se kjo periudhë ishte sprovë e madhe për të dhe familjen e tij të dashur. Ai e kaloi këtë sprovë më sukses, me bindje ndaj caktimit të Zotit, me vullnet të hekurt, me sakrifica, duke besuar në premtimin e All-llahut të Madhëruar. E ai..., e gjeti dhe do ta gjejë shpërblimin tek All-llahu Premtim-mbajtës! Kush ka bërë ndonjë të mirë, qoftë sa një thërrmijë, do ta shohë atë, e kush ka bërë ndonjë të keqe, qoftë sa një thërrmijë, do ta shohë atë (pra do ta gjejë tek All-llahu xh.sh)!([4])

Burgu ishte i vështirë për profesorin, por ai ia kaliti durimin; ishte torturues, po ai ia shtoi shpërblimin tek Zoti i Madhëruar; ishte i mundimshëm, por ai (Nexhati) tregoi se njeriu duhet të pajtohet me caktimin e Zotit. Burgu e thinji, por ato thinja tregojnë urtësi, tregojnë shumë...

“Instituti Shqiptar i Mendimit dhe Qytetërimit Islam”, me qendër në Tiranë, në një konkurs ndërkombëtar që zhvilloi ky institut, më 2006-ën, prof. Nexhat Ibrahimit iu dha çmimi fitues i konkursit për veprën e tij studimore, librin “Islami si provokim global”.([5])

Ndërsa, “Forumi rinor Islam”, me qendër në Shkup – Maqedoni, i dha profesor Nexhatit një dekoratë mirënjohjeje, me motivacionin: “Për angazhimin e palodhshëm shkencor dhe intelektual në drejtim të afirmimit pozitiv të vlerave madhore Islame”, Shkup, 11.01.2008.
Këto e shumë vlerësime të tjera janë për prof. N. Ibrahimin, që sado pak këto dekorata e mirënjohje, shprehin mirënjohjen dhe respektin e thellë që gëzon secili për profesor Nexhatin, sepse secili ndihet borxhli ndaj tij, sepse ka mësuar, të paktën, qoftë edhe një germë nga shkrimet e botimet e tij madhështore!...

Ai vazhdon të punojë në Prizren mes miqve e shokëve të dashur. Vazhdon të kalojë orë të tëra mbi letra, duke studiuar, shkruar e hulumtuar. Ndonëse me probleme shëndetësore, ai nuk ndalet, punon natë e ditë, sepse e ndjen se ka shumë për të dhënë; me të vërtet që ka shumë, ai është një thesar i vyer...

Rini e dashur,

Muhammedi (s.v.s) është shembulli më i mirë, shokët e tij besnikë, njerëzit e mirë në brezat pasardhës, prof. Nexhati me shokë!...

Këto janë shëmbëlltyra dhe krenaria jonë!

Me të vërtetë që ia vlen për tu marrë shembull një burrë si efendi Nexhati..., shembull dhe virtyt qytetarie, simbol i sakrificës dhe qëndresës, edukatës së mirë, moralit të lartë, i punës së ndershme e të palodhur, i zemrës së madhe, i tolerancës, i paqes, i bukurisë, i devotshmërisë, shembull për çdo gjë!...

Në fund, e di se nuk kam arritur të përçoj plotësisht vlerat e tua profesor, por lutem që sadopak, të kem përçuar diçka nga ju, sado të vogël...

Selam mbi ty, o kolosi i trevave shqiptare!

Shkodër, më 25. 05. 2008

Mirsad Sylja

([1]) Mirsad Sylja, “Fjalë Frymëzuese”, shtëpia botuese “Shtjefni”, Shkodër, 2007, fq. 30-31; duke iu referuar: Ajni Sinani, “Të tjerët për Islamin”, Shkup, 2006, fq. 108.
([2]) Kur’ani: El Fatir: 28
([3]) Marrë nga: http://www.zeriislam.com
([4]) Kur’ani: Ez-Zelzele: 7-8
([5]) Nexhat Ibrahimi, “Islami si provokim global”, “Logos-A”, Shkup, 2006, 370 fq.

Lexo!

2008-04-13T19:42:00.003+02:00

Halid Ibn Fehd El-Behlali

Fjala e parë në kushtetutën dhe librin e Tij, i cili zbriti nga Zoti (xh.sh) është “Lexo”, por kjo është një antitezë e çuditshme!
Njerëzit duhet të shkruajnë, me qëllim që të nxisin umetin për të lexuar. Umeti ka shumë nevojë për formim kulturor, në nivelin individual dhe në nivelin kolektiv. Prej mjeteve më të shfaqura në këtë drejtim është leximi i frytshëm. Ajo i ndërton popujt dhe i ngritë ata, i bën më rezistues ndaj kulturës së huaj, kurse umeti lexues, bëhet më me ndikim tek të tjerët.
Leximi i gjerë është shfletimi i lloj-llojshëm. Përcjellja e botimeve të reja, e ngjall oreksin për të shfletuar çdo të re.
Një autor amerikan, Ilf Stokman thotë: “Sa më shumë që zmadhohet ishulli i njohjes, aq më shumë shtohet zgjerimi i bregdetit të sekreteve.”
Me lexim njeriu i shkurton hapësirat, përfiton nga përvojat e të tjerëve, i lartësohet mendimi, i mprihet mendja, i shpejtohet perceptimi, i zgjerohet diapazoni, i pasurohet njohuria, i shtohet kultura, i zmadhohet ambicia, i përmirësohet mendimi, i kalitet personaliteti, i përqendrohet gjuha, e shfrytëzon kohën, i shtohen argumentet, i forcohen faktet, i lartësohet pozita dhe i njihen meritat.
Një studiues thotë: “Një specialist bashkëkohor duhet të llogarisë se 10-20% të informatave të tij janë vjetruar dhe ato duhen ripërtërirë ato.”
Edhe kulturat e përjetojnë pleqërimin nëse ato nuk kaliten dhe nëse nuk ripërtërihen me shfletim, permanent dhe përcjellje të të rejave dhe të dobishmes, që mos të dobësohet njohja e deponuar që e kemi në trurin tonë. Njeriu duke vazhduar në lexim dhe shfletim të lirë ngjitet në shkallët e kuptimit, perceptimit, kaplimit dhe njohjes.
Salihu, i biri i Imam Ahmedit (r.a) tregon:
-Një njeri e pa babain tim me një shishe me bojë në njërën dorë dhe penën në tjetrën, e i tha: Ebu Abdull-llah, ti ke arritur këtë gradë, je imam i muslimanëve? Iu përgjigj:
-“Në këtë gjendje do të mbetem deri në varr!...”
Burimet e informatave dhe mjetet e shtimit të dijes janë të shumta, mirëpo më i miri dhe baza është libri, i cili është miku dhe shoqëruesi më i mirë dhe është më i liri, nëse krahasohet me mjetet e tjera.
Sa bukur e përshkruan Ahmed Sheukiu librin duke thënë:

Ndërrova librin me miqtë,
Mirëpo nuk gjeta besnik si libri, askënd...
Mik, te i cili është e barabartë çdo gjë e qortove ose nuk e qortove,
Është ai, i cili nuk i gjen të metë mikut të vet!
Çdo herë që e vjetroj, më ripërtërinë,
Më zbukuron me rroba të vlerës dhe dijes.
Mik, për të cilin asnjëherë nuk kam dyshuar.
E vetmja dashuri e cila nuk më ka kushtuar qortim,
Nëse ndonjë natë harrohem në shfletim,
Ai vazhdon heshtjen dhe mirësinë.
Nëse më sheh duke folur ose mërzitem,
I mbledh tregimet përnjëherë.
Librat, kur t`i shikosh me kritikë,
I gjen sikurse miqtë, të vërtetë dhe gënjeshtarë.
I zgjedh ato sikurse mikun.
Zgjedh nga miqtë dhe librat bërthamën!
Miku i mirë kërkon që të jesh i devotshëm,
Kurse libri i mirë kërkon që të jesh i qëlluar!

1- Fillimi zakonisht është i rëndë, e pjesa më e egër është etapa e parë, ndoshta nga shkaku i vështirësisë së saj është edhe dobësia e rezultateve të saja, sepse rezultatet nuk përballen me mundin e dhënë. Ai që merret me vrapim në vazhdimësi, fiton aftësi dhe shkathtësi. Poashtu edhe leximi ka nevojë për stërvitje dhe vazhdimësi, derisa lexuesi të fitojë aftësinë e mjaftuar, duke krijuar edukatë të leximit të këndshëm.
2- Prej gjërave që të shtyjnë në lexim është posedimi i një librarie të përshtatshme shtëpiake, e cila përmbledh libra të rinj e të dobishëm, nga të gjitha sferat e dijes. Pastaj duhet përcaktuar një kohë për të shfletuar raftet e librave dhe duke i`a dhënë hakun që e meriton.
3- Secili njeri ndikohet nga shoqëruesi i tij pa vetëdije. Ai që shoqërohet me njerëz të thjeshtë dhe pleq, prej tyre fiton shumë gjëra nga përvoja, ai që shoqërohet me intelektualë dhe mendimtarë, nuk është i barabartë me atë që shërohet në masën e gjerë. Andaj njeriu, duhet zgjedhur për vetveten, ata që i bëjnë dobi dhe ia shtojnë dijen. Le të kujdeset të bëjë lidhje të miqve të librit, duke caktuar një ndejë të veçantë ku do të shpalosin atë që kanë lexuar dhe të përcjellin gjërat e reja.
4- Njerëzit zakonisht kanë shumë kohë të lirë. Sikur ta shfrytëzojnë këtë kohë me lexim të dobishëm, do të ankoheshin nga koha e ngushtë, e nuk do të mërziteshin e as nuk do t`i mërzitnin të tjerët. Të parët tanë të devotshëm janë ankuar nga vjedhësit e kohës, të cilët nuk bëjnë asgjë tjetër përveç se e humbin kohën në gjëra të pavlera dhe të ulëta.
5- Nuk preferohet leximi dhe nuk i jep frytet e veta, përveç se në momente kur mendja është e kthjelluar dhe e gjallë, atëherë kur nuk është e preokupuar me angazhime, është i qetë dhe nuk është nën ndikim të streseve.
6- Preferohet që t`i ketë afër dorës fjalorët dhe leksionet e ndryshme, në mënyrë që mos të ndërpritet leximi, kur të ketë nevojë, mund të shfletojë fjalorin për ndonjë fjalë të panjohur ose të paqartë.
7- Nuk duhet shikuar sasinë e të lexuarës, por rezultatin dhe frytin e vjelur nga leximi dhe shfletimi. Kjo duhet të shfaqet në moralin, sjelljen, gjuhën dhe shprehjet, të cilat ia përshkruajnë gradën dhe ia përcaktojnë formën e kulturës së tij. Ai që vepron sipas asaj që e përfiton, bën që dija të mbetet dhe të ngulitet më fuqishëm në mendjen e tij.
All-llahu (xh.sh) thotë: “Po sikur të zbatonin atë që këshilloheshin do të ishte më mirë për ta dhe do t`i përforconte më shumë.” ([1])
Ai që vepron me atë që e di, All-llahu (xh.sh) i dhuron dijen e asaj që nuk e di. All-llahu (xh.sh) thotë:
“Kurse ata që e gjetën rrugën e drejtë, Ai atyre u shton edhe më udhëzimin në rrugën e drejtë dhe u ofron mundësi të jenë edhe më të devotshëm.” ([2])
Ibn Kethiri (Zoti e mëshiroftë) thotë: “Ata që kanë pasur synim udhëzimin, All-llahu i udhëzon kah udhëzimi, u jep sukses në këtë synim, ua përforcon këtë udhëzim dhe ua shton atë.”
8- Ai që lexon një libër, duhet ketë me vete lapës, me të cilin shënon mendimet interesante të librit ose i regjistron në ndonjë vend të caktuar, të cilat mund t`i shfletojë kur të dëshirojë.
9- Ai që dëshiron të vlerësojë ndonjë libër, le ta lexojë hyrjen e autorit, nëpërmjet së cilës mundet të gjykojë metodën e autorit, kualitetin e shprehjeve dhe forcën artistike që e kanë ato. Nëpërmjet hyrjes e kupton se ky libër është pishtar në këtë lëmi, është replikë ndaj dikujt, është shtesë e ndonjë teme të përpunuar më herët, është sqarim i ndonjë çështjeje të caktuar ose është pjesëmarrje në zgjedhje të ndonjë çështjeje në hapësirën e kulturës etj. Le ta lexojë edhe përmbajtjen e librit, që ta shohë planin e plotë të librit, unitetin tematik të lëndës. Le të shfletojë referencat e librit, në të cilat është mbështetur autori gjatë përpilimit të librit, gjë me të cilën e zbulon prapavijën kulturore dhe ideologjike të autorit, të cilat paraqesin animin e tij shkencor pa dyshim se leximi i shumtë dhe vazhdimësia në lexim krijojnë te njeriu forcë nëpërmjet së cilës e njeh librin e dobishëm për të, dhe është pikënisje e madhe në lexim dhe i garanton përfundim të shpejtë.
10- Lexuesi medoemos duhet të zgjerojë leximin e tij. leximi i tij nuk duhet të jetë selektiv në një rrafsh të caktuar shkencorë, por duhet të jetë i gjerë dhe gjithëpërfshirës, me qëllim që ta çlirojë mendimin e tij nga kufizimet medhhebore, partiake, rajonale, etj.; mos të mbetet i lidhur për diçka që ia frenon pikënisjen. I vetëdijshëm për dijet që i duhen muslimanit të sotëm, që të jetojë me kualitete, aktivitet dhe që të ketë mundësi të përballet me sfidat ekzistente.
11- Libraritë duhet të posedojnë libra të shumtë dhe të lloj-llojshëm, duke filluar nga librat bazë, referencat e përgjithshme, enciklopeditë e ndryshme, fjalorët, tekstet, komentet e ndryshme, librat e veçantë për specializim, librat ideologjik, për kulturë të gjërë, divanet me poezi, romanet botërore, etj.
12- Shumë njerëz lexojnë, mirëpo në mënyrë sterile. Ata nuk lexojnë me lexim dhe skajim të logjikës, por lexojnë me logjikë kritikuese të veçantë, duke detyruar logjikën që të polemizojë në çdo gjë, qoftë e madhe apo e vogël. Leximi kritik është stërvitje shumë e madhe.
13- Lexuesi nuk duhet ta mohojë natyrën dhe animet e tij natyrore, duhet të ketë personalitet të pavarur dhe të jetë larg ndikimit të shpejtë nga të tjerët.
14- Le të sigurohet lexuesi se sa më shumë që të lexojë dhe të shfletojë, aq më shumë do ta shtojë kuptimin dhe pjekurinë.
15- Le të jetë preokupimi i lexuesit, që në fund të secilit libër që e ka lexuar të japë një vlerësim preciz mbi librin, duke e përmendur edhe kohën e përfundimit të leximit.
Në fund do t`ju paraqes edhe disa raste nga jeta e të parëve të devotshëm, që flasin për kujdesin dhe interesin e madh që kanë pasur për lexim.
Ibn Xhevziu thotë: “Rruga e atij që kërkon përsosjen është shfletimi dhe leximi në librat që kanë mbetur, le të shfletojë sa më shumë, sepse në këtë mënyrë mëson dijen e tyre dhe ambiciet e larta që i kanë poseduar. Gjë që ia shton vullnetin, ia ngjall mendjen, sepse në fund, asnjë libër nuk është pa dobi. Unë u tregoj për gjendjen time. Nuk ngopem nga shfletimi dhe leximi i librave! Nëse shoh ndonjë libër që nuk e kam parë më herët, më duket sikurse kam rënë në një thesar. Kam shikuar listën e librave që gjendeshin në shkollën “Nizamije”, aty ishin 6`000 vëllime! N.q.s them: Kam shfletuar dhe lexuar 20`000 vëllime, ndoshta numri i tyre është edhe më i madh..., e unë akoma jam në kërkim të dijes. Shumë kam përfituar nga leximi i tyre. Kam vërejtur jetë përshkrimin e tyre, sasinë e vullnetit, kujtesën dhe adhurimin e tyre. Kam vërejtur dijen e tyre të çuditshme, gjëra të cilat nuk mund t`i mësojë ai që nuk shfleton.”
Hatib Bagdadiu tregon: “Disa nxënës të dijes pyetën një dijetar:
-A nuk ndihesh i vetmuar?
Tha:
-A ndihet i vetmuar ai që mbarë njerëzimi është me të?!
I thanë:
-Cilët njerëz?
Tha:
-Librat!”
Hatib Bagdadiu thotë: “Libri, përveç dobive të përgjithshme dhe vlerave të mëdha që ka, ai është i ndershëm, dhe në të është bukuria më e çmueshme. Libri është miku më i sigurtë, shoqëruesi më i gëzueshëm, shoku më i pastër dhe dijetari më orator.”
Abdull-llah in Mubareku (r.a) thotë: “Kush dëshiron që të përfitojë, le të lexojë librat e vet.” Një njeriut të mirë i thanë:
-“Kush të shoqëron?
-Ura e librave!- tha.
I thanë:
-Prej njerëzve?
-Tha: Ata që janë brenda në to.”
Ibn Halekani tregon: Ebi Hasen el-Kali, i cili ishte muhadith dhe edib, kishte një kopje të mirë të librit: “El-xhemhere” të ibn Dridit, nga varfëria e madhe u detyrua që ta shiste këtë libër. Para se ta shiste, në një faqe të tij, shkroi disa rreshta poezi:
Jam shoqëruar me të njëzet vjet, e tani po e shes!...
U mërzita dhe u brengosa pa masë
Asnjëherë nuk më ka shkuar mendja se do ta shes!...
Mirëpo borxhet më futën përpjetë në burg
Nga shkaku i dobësisë, varfërisë, fëmijëve
Për shkak të kalamajve... për t`i lehtësuar punët e mia.

Pastaj e shiti librin. Librin e bleu sherif Murtedai për gjashtëdhjetë dinarë. Kur e shfletoi ai këtë libër e lexoi këtë poezi të mërzitur. Pastaj i`a ktheu librin Ebu Hasan el-Kaliut dhe ia la paratë.

Mirsad Sylja

____________________________

P.S. Shkrimi “Lexo” më ka rënë në dorë para disa viteve në formën e një fletushke të vjetër, në gjuhën shqipe. Në broshurë nuk sqarohej se kush e kishte përkthyer, por shënohej vetëm emri i autorit, Halid Ibn Fehd El-Behlali.
Duke shikuar rëndësinë e këtij shkrimi dhe aktualitetin e tij, mendova, që ta “ruaj” këtë broshurë duke e shkruar në kompjuter dhe duke e botuar atë. Në këtë mënyrë shpresoj të kem bërë një vepër të mirë, e cila do t’ju shërbejë të gjithëve ju...

([1]) Kur`ani: En-Nisa: 66
([2]) Kur`ani: Muhammed: 17

Doli në çarkullim libri ‘Fjalë Frymëzuese’ i autorit Mirsad Sylja

2008-02-23T12:50:00.001+01:00

- “Fjalë Frymëzuese” – Një libër me vlera -

Libri “Fjalë frymëzuese” përbën një ngjarje të shënuar për Mirsad Syljen, jo vetëm për vlerat qytetare dhe intelektuale që ngërthen ky libër, por edhe për faktin se autori dëshiron të krijojë marrëdhënie me problemet që përjeton sot kultura islame në Shqipëri. Si i tillë ky libër është i mirëpritur jo vetëm për besimtarët e islamë, por edhe për qarqet intelektuale.
I riu M. Sylja e njeh dhe e kupton qartë realitetin e qëndrimeve ndaj Islamit në Shqipëri dhe më tej. Ai e ndjen se ekzistojnë shqetësime si rrjedhojë e presioneve të stimuluara ndaj Islamit. Sylja është i ndërgjegjshëm se për kapërcimin dhe shërimin e të tilla situatave, kërkohet më çdo kusht që, në interes të ruajtjes dhe të forcimit të Islamit në Shqipëri, duhet të punohet për formimin shpirtëror të besimtarëve islamë. Në këtë frymë dhe me këtë angazhim, autori i librit përpiqet të kontribuojë duke hedhur dritë në ato probleme, që kërkojnë angazhim dhe zgjidhje, me qëllim që të pasurohet bota shpirtërore, të kultivohen virtytet dhe të lartësohet e reja.
Mirsad Sylja ka bërë të gjitha përpjekjet që në shkrimet e tij të sjellë frymën kuranore dhe jehonën e mësimeve profetike. Ai kërkon të mbetet shumë serioz e i ndërgjegjshëm, kur ndalet në jetën, personalitetin dhe veprimtarinë e Profetit (paqja qoftë me të), duke ftuar që të jetë model i madh frymëzimi. Në libër ndjehet ajo kënaqësi që përjeton autori, kur nxit për mirënjohje ndaj këtij personaliteti shpirtëror të përmasave unikale e të papërsëritshme universale.
Libri “Fjalë frymëzuese” krijon një atmosferë të këndshme, kur autori me përkushtim shpreh dashurinë ndaj Shqipërisë dhe dëshirës së madhe që ajo të integrohet e shëndetshme në Europë. Autori i librit bëhet shumë i përgjegjshëm kur paralelisht sjell mesazhe frymëzuese për edukimin shpirtëror të rinisë, për dashuri dhe përgjegjësi kombëtare dhe për tolerancë ndërfetare; për shtimin dhe forcimin e dashurisë mes shqiptarëve, për të qenë vëllezër (edhe pse nuk bihet dakord për çështje të veçanta).
Në libër ngulmohet që të rinjtë të shmangin çdo dukuri të pasivitetit dhe ftohen ato të mos bëhen pre e të palejueshmes; nxiten që në udhëtimin e tyre drejt se lejueshmes, drejt harmonisë islame, të frymëzohen nga ai brez i mrekullueshëm që të parët u rreshtuan përkrah Profetit (paqja qoftë me të) si thirrës të përhapjes të Islamit.
Në “Fjalë frymëzuese” tingëllon qartë ideja se një shoqëri mund të jetë e shëndetshme kur orientohet drejt dijes, që është thesar, është dritë.
“DHE THUAJ O ZOTI IM MË SHTO DITURINË!”
Ky libër me problematikën që trajton dhe me shumëllojshmërinë e temave që përfshin, shërben për t’i ndërgjegjësuar besimtarët dhe ndihmon për të hedhur poshtë e për të kundërshtuar shpifjet antiislame dhe qëndrimet ateiste.
“Fjalë frymëzuese” e Mirsad Syljes nuk është vetëm një kënaqësi e ligjshme për vetë autorin, por është edhe një gëzim i sinqertë për gjithë medresistët, prindërit dhe të afërmit që ndjekin me entuziazëm ecurinë e rrugës së Mirsadit.
Me kalimin e viteve libri do të fitojë gjithnjë e më shumë vlera për faktin se në të pohohen të vërtetat e kohës, duke krijuar një frymëmarrje për të ardhmen. Libri kontribuon për sot, por edhe për brezat e ardhshëm, që gjithnjë kanë dhe do të kenë nevojë për të tilla mesazhe.
Libri ka vlera sepse me ndjenjë e sinqeritet prek shqetësimet qytetare dhe shpreh ëndrrën e riut Mirsad Sylja që Shqipëria, që shqiptarët, që Shkodra, të bëhen më mirë, që këtu të jetohet më mirë.
Libri ka lera se fton që të kërkohet lumturia. Autori pohon se lumturia “...është një fortifikatë që mund të fitohet me punë, me përpjekje, me forcën e vullnetit dhe me një moral të fuqishëm”.
Libri ka vlera sepse na fton që kurrë të mos humbasim shpresën dhe gjithnjë t’i drejtohemi Të Madhit Zot për ndihmë, sepse Zoti juaj ka thënë:
“MË THIRRNI MUA! UNË JU PËRGJIGJEM!”

Adem BALA
MËSUES I MERITUAR

* * *

- Opinione për librin “Fjalë frymëzuese” -

Spektër i bukur i ideve dhe mendimeve të shtjelluara me frymëzim dhe zotësi të madhe, që duke reflektuar përvojën e pasur dhe njohuritë mbresëlënëse të autorit përkitazi me thesarin e pamatshëm të fesë islame, informon dhe sqaron në mënyrë të shkëlqyeshme çështje të rëndësishme të jetës bashkëkohore, në dritën e tij.
Libër që do të lexohet me kënaqësi nga lexuesit e të gjitha moshave, si ndërlidhje e natyrshme e temave joshëse si për të rinjtë ashtu edhe për të moshuarit, dhe si përpjekje e suksesshme që të paraqiten provat bashkëkohore të vërtetësisë së postulateve universale të diturisë islame, duke e përdorur metodën shkencore.

Prof. Dr Ferid Agani, pedagog dhe deputet në Parlamentin e Kosovës.

...Një vepër themelvënëse për të ardhmen e ndritur të autorit, me mesazhe të guximshme, tërheqëse dhe nxitëse për dituri, mirënjohje, optimizëm e qytetari...

Gilman Kazazi, Teolog

Me liberalizmin e kanaleve të botimit në Shqipëri, duket tashmë sikur që të nëntë lumenjtë çojnë për në detin që u bë kos, dhe gjithkush ka shpalosur lugën për të përfituar nga iluzioni i përjetësisë apo komunikimit me diçka jashtë vetmisë ekzistenciale, iluzione të cilat pulsojnë midis tre gishtave të parë të dorës së djathtë të shumkujt prej njerëzve që dinë të shkruajnë.
Fizikisht, gjithë çka la shenjë, gjithçka që është shenjë, edhe pa qenë e shenjtë, hyn do s’do në vallet rrethore të komunikimit dhe përjetësisë.
Gjithë puna është tek cili kat i komunikimit dhe përjetësisë do të plluskojë shenja: në katin e fakteve të vetëdijshme apo në atë të artefakteve të vetëdijshme.
Pasioni i Mirsadit në librin e tij të parë më bën të shpresoj tek më e mira!
Si një bashkudhëtar i uroj rrugë të gjatë dhe sukses.

Ervin Hatibi, Poet

Mendoj se kjo vepër ka tërësi dhe përçon një mesazh të lartë. Shpresoj që autori të vazhdojë punën me këtë ritëm që ka dhe shumë shpejt do të behet një vravashkë e rrethit ku jeton.

Nexhat Ibrahimi, Publicist dhe Studiues Islam

...“Fjalë frymëzuese” e Mirsad Syljes nuk është vetëm një kënaqësi e ligjshme për vetë autorin, por është edhe një gëzim i sinqertë për gjithë medresistët, prindërit dhe të afërmit që ndjekin me entuziazëm ecurinë e rrugës së Mirsadit.
Me kalimin e viteve libri do të fitojë gjithnjë e më shumë vlera për faktin se në të pohohen të vërtetat e kohës, duke krijuar një frymëmarrje për të ardhmen. Libri kontribuon për sot, por edhe për brezat e ardhshëm, që gjithnjë kanë dhe do të kenë nevojë për të tilla mesazhe...([1])

Adem Bala, Mësues i merituar

http://www.shkruesiterinj.blogspot.com/

([1]) Për të gjithë të interesuarit, librin ‘Fjalë Frymëzuese’ mund ta gjeni tek libraria “Albania”, Parrucë; në librarinë “Ora e Shkodrës”, pranë postës në Pijacë; ose çdo të Xhum’a në xhaminë “Ebu Bekr”.

Kronikë e promovimit të librit ‘Fjalë Frymëzuese’

2008-02-23T12:23:00.006+01:00

Më datën 3 Shkurt 2008, në orën 10.30, në sallën e madhe të konferencave në “Grand Hotel Europa”, u bë promovimi i librit ‘Fjalë Frymëzuese’ të autorit Mirsad Sylja.
Në promovim merrnin pjesë miq nga Kosova, autoritete të ndryshme të qytetit të Shkodrës, duke filluar nga myftiu i Shkodrës, Imam Ndriçim Sulejmani; drejtori i medresesë “Haxhi Sheh Shamia”, z. Kujtim Dervishi; zv/ Kryeimami i “Bashkësisë Islame të Kosovës”, z. Sabri Bajgora; drejtori i medresesë “Alaudin” në Prishtinë, z. Ekrem Simnica.
Merrnin pjesë mësues nga medreseja “H. Sh. Shamia”, studiues të ndryshëm, teologë, miq e të afërm të Mirsadit.
Në promovim referoi teologu Ilir Bejtja, i cili ndër të tjera tha:
“...në këtë libër ka një përputhje të plotë mes titullit dhe përmbajtjes. Në të gjitha temat ka shtytje që burojnë nga shpirti i pastër i autorit, nga momentet e jetës së tij, si dhe nga ngjarjet që e rrethojnë.
Mirsadi me këtë punim të tijin, ngre zërin për të drejtat hyjnore, për vlerat e domosdoshme të të gjithë elementëve të shoqërisë duke filluar nga individi, kultura dhe trashëgimia familjare, si dhe ndërtimi i një kompleksiteti shoqëror me virtytet e edukatës islame që, i jep kuptim jetës së kësaj bote dhe vlerat shpresuese të mëshirës hyjnore në jetën tjetër. Autori paraqet modelin e një të riu musiman që e ndërton jetën në një shoqëri moderne...”

Referatin e dytë me temë: “Bota shpirtërore e parë përmes dimensionit shpirtëror”, e mbajti teologu dhe studiuesi nga Kosova, z. Ajni Sinani. Ndër të tjera ai u shpreh:

“...Lirisht mund të konkludojmë me gojën plotë se, libri ‘Fjalë frymëzuese’ i shkruar nga Mirsadi, është një kontribut i vyeshëm kundër epidemive të kohës sonë. Synimi i këtij libri është që të vejë në dispozicion një grup të dhënash fetare që kanë të bëjnë me secilin prej nesh, e veçmas me rininë në kohën tonë, në mënyrë që të largojë shastisjen në mendje dhe grimcimin e shpirtrave...”
Referatin e tretë me temë: “Guxim apo ambicie?”, e mbajti pedagogu në “Akademinë e arteve”, Tiranë, z. Edison Çeraj. Ai theksoi rëndësinë e botimeve origjinale në gjuhën shqipe nga autorë të ndryshëm.
Referatin e fundit me temë: “Libri ‘Fjalë Frymëzuese’ i shikuar me syrin e një të riu”, e mbajti maturanti Sead Cena. Ndër të tjera ai citoi:

“...Tema të tilla si: “Akooli”, “Për një rini më aktive në mbartjen e Islamit”, “Le të ngrejmë një gjeneratë dinjitoze”, etj., të cilat i takojnë rrafshit shoqëror, trajtohen në sfond me frymë Islame. Elementi fetar dhe këshillat e pakufizuara në kohë dhe hapësirë të fesë Islame, janë themelet e kësaj ndërtese që mban sloganin: “Fjalë Frymëzuese”!

“...Vlera e një gjëje, në të shumtën e rasteve matet me jetëgjatësinë e saj, pra sa ka kontribuar në mardhënie horizontale me botën, thënë tjetërsoj, se sa është i aftë t’u bëjë ballë sfidave që sjell koha...
Unë besoj dhe jam i sigurt se, libri “Fjalë Frymëzuese” do t`ia dalë...”

Pas referateve përshëndeti myftiu i Shkodrës, z. Ndriçim Sulejmani; drejtori i medresesë “Haxhi Sheh Shamia”, z. Kujtim Dervishi; drejtori i medresesë “Alaudin” në Prishtinë, z. Ekrem Simnica, dhe në fund, mësuesja kujdestare e Mirsadit znj. Shpresa Bushati.
Mbas këtyre përshëndetjeve të ngrohta, e mori fjalën autori i librit, i cili u shpreh:
“Falënderimet më të sinqerta që dalin furishëm nga shpirti, e që vazhdojnë deri në pafundësi, i përkasin Krijuesit të gjithësisë, të Gjallit, Vigjiluesit, All-llahut të Madhëruar!
Paqja dhe mëshira e Tij e pakufishme dhe madhështore, qoftë mbi zotërinë tim, Muhammedin (s.v.s)!...
Pas këtyre dy urimeve e falënderimeve speciale, dëshiroj që të falënderoj familjen time për ndihmën e jashtëzakonshme e të pakursyer që më ka dhënë, për kujdesin që ka treguar ndaj meje, e që më krijoi mundësinë, që unë të punoj e të eci përpara!
Më pas dëshiroj të falënderoj medresenë “Haxhi Sheh Shamia” dhe drejtorin e saj, z. Kujtim Dervishi; e falënderoj me gjithë zemër për nxitjen, mbështetjen në çdo iniciativë të hajrit dhe, për respektin që ka treguar ndaj meje dhe ndaj shokëve të mi! Faleminderit zotëri Kujtim!
Një falënderim mirënjohës, kam për të gjithë stafin pedagogjik të medresesë, të gjithë mësuesit papërjashtim, të cilët nuk kursyen aspak, por më mësuan dhe më edukuan më përkushtim. Mirënjohje dhe falënderim për të gjithë!
Vazhdoj falënderimet, duke falënderuar redaktorin e librit, prof. Ilir Bejtjen, për gjithçka ka bërë për mua.
Më pas, një falënderim të veçantë kam për profesorin dhe mikun tim të ngushtë nga Kosova, z. Ajni Sinani, i cili udhëtoi një numër të konsiderueshëm kilometrash, me qëllimin e vetëm që, të prezantojë sot këtu në këtë promovim!...
Falënderoj prof. Adem Balën dhe pedagogun Edison Çeraj, për ndihmën që më kanë dhënë, dhe për çdo gjë që kanë bërë për botimin e këtij libri, të cilin ju sot keni mundësi ta shfletoni në duart tuaja.
Po ashtu, falënderoj mjeshtrin e dizajnit, Denis Dylin, i cili ka punuar më përkushtim që libri të dalë sa më i pasur nga ana grafike!
Përfitoj nga rasti të falënderoj edhe shtëpinë botuese “Shtjefni”, për botimin në mënyrë përfekte të librit!
Një falënderim tjetër i veçantë shkon për ata që më ndihmuan në aspektin financiar, në mbarëvajtjen e këtij promovimi, pra bëhet fjalë për shoqatën “Istanbul”, me kryetarë z. Shuajb Bashan, dhe për një shoqëri biznesi, pronari i së cilës më ka kërkuar që mos t’ia publikoj emrin, duke dëshmuar kështu për imanin që e karakterizon këtë njeri...
Së fundi, me shpresë që të mos kem harruar kënd pa përmendur e falënderuar, po e mbyll fjalën time, duke shprehur një respekt të madh dhe konsideratë të sinqertë për ju, që më nderuat sot me pjesëmarrjen tuaj!
Edhe një herë falënderime dhe gjithmonë në tubime të tilla vëllazërore u mbledhshim! Ashtu qoftë!

Në fund, promovimi u mbyll me koktejl.([1])

Gazetari

([1]) Për të gjithë të interesuarit, librin ‘Fjalë Frymëzuese’ mund ta gjeni tek libraria “Albania”, Parrucë; në librarinë “Ora e Shkodrës”, pranë postës në Pijacë; ose çdo të Xhum’a në xhaminë “Ebu Bekr”.

Bota e parë përmes dimensionit shpirtëror

2008-02-23T12:15:00.004+01:00

- Recension për librin “Fjalë frymëzuese” të autorit Mirsad Sylja -

Në kohët e vështira të ditëve tona, vala e materializmit vrastar ka pushtuar shpirtrat e dëshpëruar të njerëzve, ngase tek ata është zbehur dhe dobësuar besimi në Zotin dhe shpresa në mëshirën e All-llahut (xh. sh.). Prandaj, duhet kushtuar kujdes që kjo epidemi e rrezikshme e hedonizmit dhe individualizmit të mos rrënjoset veçmas në shtresat e rinisë sonë muslimane.
Lirisht mund të konkludojmë me gojën plotë se, libri ‘Fjalë frymëzuese’ i shkruar nga Mirsadi, është një kontribut i vyeshëm kundër kësaj epidemie të kohës sonë.
Autori shkruan: "Ata që shkatërrojnë janë të shumtë, ata që e ndërtojnë janë të paktë. Prandaj Shqipëria sot pret që t`i dalin zot." Kush më mirë se rinia do ta bënte këtë gjë, mu për këtë kapitulli i dytë titullohet: PËR NJË RINI MË AKTIVE NË BARTJEN E ISLAMIT.
Njeriu sot po vërtitet në një vorbull shpirtërore dhe ndjehet i huaj në një botë që e shpiku vetë. Jetojmë në një botë e cila bën që shpeshherë e vërteta të duket e rrejshme, kurse e rrejshmja të duket e vërtetë. Kjo botë është e çuditshme. Çudinë e shpreh autori edhe në kapitullin e parë të librit, që titullohet: ÇUDI !
Besimtari ruan shumë gjëra me vlera shpirtërore, dhe sipas tij ato po kërcënohen çdo ditë, dhe atyre po iu kanoset zhdukja.
Shoqëria sot është në siklet dhe është katandisur në këtë gjendje të mjerueshme duke qenë e privuar nga dimensioni shpirtëror.
Bota materialiste po i josh njerëzit të besojnë se realiteti shpirtëror, është joekzistent apo i demoduar në krahasim me botën që supozohet si e vetmja botë ‘reale’ dhe së cilës po i kanoset rreziku nga shthurja morale.
Për t’iu shmangur këtij degradimi, njerëzimi ka nevojë për besim të vërtetë dhe të paluhatshëm:
Shumë njerëz në periudhën e vështirësisë, apo mirëqenies bien nga provimi, përveç atyre që i ruan All-llahu. Për këta njerëz Pejgamberi (a.s.) ka thënë: “Është e çuditshme situata e besimtarit, çdo gjë dhe çdo gjendje e tij është e mirë, kjo s’i ndodh askujt përveç besimtarit. Nëse është në mirëqenie, është mirënjohës dhe kjo është mirë për të, por edhe nëse e godet ndonjë fatkeqësi, duron edhe kjo është mirë për të ... e ata janë pak.”
Le të citojmë një pjesë nga libri:
Kjo gjendje në të cilën ndodhesh ti sot, është një gjendje kritike. Një gjendje e tillë, e bën çdo njeri të mërzitet e të trishtohet; mirëpo për besimtarin nuk duhet të jetë kështu... Ai ka një vizion tjetër, është i fuqishëm, është i gatshëm të përballojë çdo problem…sepse ai e di se çfarë do All-llahu bëhet dhe çfarë s’do Ai, s’bëhet!
Vetëm lidhja me All-llahun është garanci për të mos rënë nga provimi në të dyja situatat.
Njeriu lind në kohën kur i duhet ta gjejë vendin e vet dhe në vendin ku i duhet ta gjejë kohën e vet. Ka rëndësi shumë të madhe që njeriu të dijë të jetojë me kohën dhe të jetë në gjendje të shfrytëzojë atë.
Le të citojmë një fragment nga libri i autorit:
"Prandaj vëllezër muslimanë të përpiqemi edhe ne që ta shfrytëzojmë kohën e mos ta lëmë të na iki kot, ngase ‘koha është anije, që nuk e hedh kurrë spirancën’… Zoti na bëftë prej atyre që e shfrytëzojnë kohën në dobi të njerëzimit."
Për të pasur siguri dhe garanci për ruajtjen e identitetit të gjeneratës së ardhme janë dy elemente të pandashme që njëkohësisht janë edhe alternativa e shpëtimit tonë dhe fëmijëve tonë. Ato janë: besimi (edukimi) dhe arsimimi (dituria).
Të besosh do të thotë të dish se rrena nuk është e vërtetë; se errësira nuk është dritë; se e keqja nuk është e mirë; se dhuna nuk është drejtësi; se marrëzia nuk është urtësi. Të besosh do të thotë të dish se besimi është çështje publike, e mosbesimi çështje private. Të besosh, pra është të kthjellohesh, të zgjohesh nga gjumi letargjik, të vetëdijesohesh dhe t’i shohësh gjërat me syrin e besimit, me syrin e shpirtit. Pejgamberi (a.s.) ka thënë: “Njerëzit janë në gjumë, kur vdesin zgjohen”. Ndërsa ajetet vijuese përshkruajnë shumë qartë gjendjen e më sipërme: “Nuk është i barabartë i verbëri me atë që sheh. As errësirat me dritën. As hija me vapën. As nuk janë të njëjtë të gjallët me të vdekurit... (Fatir: 19-22).
Bota e sotme i ka lënë mënjanë të gjitha vlerat e larta shpirtërore, madje shpeshherë edhe vetë vlerat morale, i gjykon nga këndvështrimi material.
Besimtari mundohet që ta ruajë shpirtin dhe mendjen të pastër dhe të kontribuojë, me aq sa mundet, në ruajtjen e trashëgimisë së mrekullueshme shpirtërore dhe padyshim namazi është një thesar shumë me vlerë që luan një rol të pazëvendësueshëm në këtë drejtim, ashtu sikurse thotë Pejgamberi (a.s.), se namazi është shtylla e fesë. Po citojmë përsëri një fragment nga libri:
"Namazi është motor i fuqishëm që e vë njeriun në lëvizje pesë herë në ditë. Është fuqi nga e cila buron adhurimi, pastërtia, kultura, qytetërimi, edukata, morali etj. Është arma më e fuqishme kundër nxitimit në punë të këqija dhe kundër stresit.
Në namaz balli ynë puth dheun, e provon sexhden dhe ndjen kënaqësinë e shijes së përuljes."
Ky është momenti kur njeriu është më afër Krijuesit të tij.
Jemi bindur se të dobëtit i duhet fuqia, e jo mëshira e humanizmi. Kjo tregon se ripërtëritja jonë duhet të jetë me mendje e fuqi, me dije e shkencë e jo me lot e vaj. Xhihadi ynë nuk duhet të shkojë rrugëve të shkatërrimit të asaj që kanë arritur të tjerët, por xhihadi ynë duhet të shkojë rrugëve të mësimit se si ne këtu të bëjmë atë që kanë bërë të tjerët.
Duke shprehur rëndësinë e studimit, autori i librit njërin prej kapitujve do të emërtojë: Jam krenar që studioj në medrese, jam krenar që jam medresist.
"Unë jam krenar që studioj në medrese! Vendi ku mësohet për fenë e All-llahut dhe për dritën që ndriçon në netët e errëta, në netët pa hënë, të kohës së sotme, prandaj jam krenar që jam musliman."
Duke pasur parasysh vlerën e madhe që i jep islami dijes, autori shpreh: krenarinë ngase studion në shkollën, e cila mban emrin e një njeriu të madh, si Haxhi Sheh Shamia. Autori kujton me mall dhe nostalgji rahmetliun prof. Faik Lulin.
MALL PËR PROFESOR FAIKUN
"Profesor, më ka marrë malli të të shoh teksa ecje korridorit të medresesë, teksa ngjitje shkallët, teksa shpjegoje..., me atë kostumin (zakonisht blu), me kravatë, me flokë të thinjura, e me zemër të madhe, kështu të mbaj mend."
Kështu e mbajmë mend të gjithë ne rahmetliun prof. Faikun. Ky është respekti që duhet treguar ndaj mësuesit dhe dijetarit, ngase sikurse thotë Muhammedi (a.s): ‘Dijetarët janë trashëguesit e pejgamberëve’…
Ajo që i duhet njeriut bashkëkohor, midis këtij moçali të turbulluar të botës mendore dhe fizike, është porosia Hyjnore.
Islami na mëson se të gjitha krijesat, madje i gjithë universi është manifestim i fuqisë së Zotit. Njeriu është mëkëmbës i Zotit në tokë, prandaj për ta realizuar këtë mision kaq fisnik e kaq të shenjtë ai duhet të jetë shërbëtor besnik i Krijuesit dhe të punojë që të zbatojë çdo urdhër të Tij. Vetëm kështu njeriu mund të ketë dinjitet të plotë, respekt dhe të arrijë lumturinë në këtë botë dhe shpëtimin në botën tjetër.
Vëllezër!
Mund të duket si paradoks, por shumë njerëz janë të vdekur megjithëse ata jetojnë. Ata nuk e dinë se çfarë kuptimi ka jeta dhe ata nuk bëjnë asgjë për veten e tyre e as për të tjerët. S`ka dyshim, ne nuk jemi dhe kurrë nuk duam të jemi nga këta njerëz.
Vdekja nuk është tragjedia finale e jetës, ngase njeriu është një qenie e përjetshme, që nuk asgjësohet me vdekjen e tij. Ai është një qenie që vdes një herë dhe jeton dy jetë, jetën e sosur të kësaj bote dhe jetën e pasosur, të amshueshme të botës tjetër.
Nuk ka popull në histori, që nuk e ka pasur besimin e vet, kulturën e vet dhe traditat e veta. Besimi nuk mund të imponohet me forcë, për arsye se ai është i natyrshëm. Mosbesimi imponohet me dhunë, ashtu siç bëri komunizmi, sepse është jo i natyrshëm.
Mjedisi i sotëm, që u lind nga mendja sekulariste, si rezultat i teknologjisë dhe shpikjeve të shumta ka çuar drejt largimit nga shpirtërorja duke sajuar një mjedis materialist që nuk është i përshtatshëm për masën dhe formën tonë. Njeriu i sotëm është përgjegjës sepse nuk bën dallimin mes të lejuarës dhe të palejuarës. Ai nuk respekton urdhrat e Zotit.
Andaj shoqëria e sotme është një shoqëri që po bie moralisht dhe mendërisht dhe që vuan nga stresi dhe shqetësimet e shumta.
Kjo gjithësi nuk duhet të reduktohet vetëm në rrafshin hapësinoro-kohor pa horizont shpirtëror. Natyra është dhunti e dhënë nga Zoti në shërbim të njeriut. Nivelet e realitetit më të lartë shpirtëror nuk hyjnë në kategorinë e dokrrave dhe përrallave!
Islami i hedh poshtë gjithë ato bindje dhe filozofira të cilat njeriun e shohin nga aspekti dy-dimensional, duke e privuar nga dimensioni transcendental-shpirtëror.
Sikur i verbëri të ndërtonte filozofi të mbështetur në përvojën e tij të botës që del nga katër shqisat e tjera të tij, sigurisht ajo filozofi do të dallonte nga realiteti që do të perceptohej duke u bazuar në ato katër shqisa dhe në shqisën e të parit.
Ajo që i mungon njeriut bashkëkohor është pikërisht vizioni shpirtëror dhe të parit e gjërave më syrin e zemrës: “Pra nuk janë sytë të verbër, por zemrat që i kanë në kraharor.” (el Haxh, 46)
Synimi i këtij libri është që të vejë në dispozicion një grup të dhënash fetare që kanë të bëjnë me secilin prej nesh, e veçmas me rininë në kohën tonë, në mënyrë që të largojë shastisjen në mendje dhe grimcimin e shpirtrave.

Ajni Sinani

Libri “Fjalë Frymëzuese” i shikuar me syrin e një të riu

2008-02-23T12:09:00.002+01:00

- Referat i mbajtur në promovimin e librit “Fjalë Frymëzuese” -

Të ndëruar miq e të ftuar!

Kur më kërkuan të merrja pjesë në këtë promovim, pranova me kënaqësi të madhe, pasi personazhi kryesor ishte, miku im i fëmijërisë, Mirsadi.
Me të vërtetë ishte kënaqësi të kisha në duar librin “Fjalë Frymëzuese”, i cili vjen si një medikament për kohën në të cilën jetojmë.
Krahas çështjeve me tematikë fetare, në këtë libër trajtohen edhe probleme bashkëkohore të cilat ngjallin interes tek lexuesi, duke e larguar nga shija e vjetër e monotonisë së një letërsie të varfër.
Tema të tilla si: “Akooli”, “Për një rini më aktive në mbartjen e Islamit”, “Le të ngrejmë një gjeneratë dinjitoze”, etj., të cilat i takojnë rrafshit shoqëror, trajtohen në sfond me frymë Islame. Elementi fetar dhe këshillat e pakufizuara në kohë dhe në hapësirë të fesë Islame, janë themelet e kësaj ndërtese që mban sloganin: “Fjalë Frymëzuese”!
Gama e gjerë e temave e bën më kompleks dhe më formë-plotë mesazhin shumëfaqësh që injekton ky libër.
Pa dashur te vishem me tendencën për t`i mbivlerësuar gjërat, do kisha dëshirë të flisja edhe për një vlerë tjetër të veçantë që mbart ky libër.
I parë në amullinë e psikologjisë, mendoj se, ky libër do të ndikojë fuqishëm tek te rinjtë. Adoleshenca është ajo periudhë kur njeriu dëshiron që çdo gjë ta ndërtojë vetë, pa ndihmën e të rriturve. Pikëlidhja e gjithë kësaj është fakti se, libri “Fjalë Frymëzuese”, vjen nga dora e një bashkëmoshatari, i cili ndodhet në të njëjtin realitet, por ndikohet ndryshe prej tij.
Vlen të përmendet, rruga mjaft moderne në të cilën kalojnë shqetësimet e autorit, të cilat janë njëkohësisht edhe probleme njerëzore. Autori pasi pikas problemin, për të kryer një trajtim bashkëkohorë dhe të frytshëm, atë e kalon ne disa etapa:
Etepa e parë është: Perceptimi dhe njohja e problemit.
Etapa e dytë është: Përkufizimi korrekt i problemit.
Etapa e tretë: Kërkimi, ekzaminimi dhe gjetja e fakteve me fokus mbi të gjitha shkaqet.
Etapa e katërt: Vendosja e alternativave dhe peshimi i tyre.
Etapa e peste dhe e fundit: Përkufizimi i zgjidhjes që, do të sjelle zgjidhjen më të mirë të problemit.

Unë besoj në ‘formulën e gjenialitetit’ që është: “1 % fat, 29 % talent natyral, dhe 70 % punë intensive”, por mendoj se ka shumë persona që kanë aftësi të abuzojnë me gjigantizmin e kësaj formule. Një fenomen i tillë abuzues përmendet edhe në libër, duke i’a tërhequr vëmendjen lexuesit se, duhet punuar punë intensive dhe të vazhdueshme në mënyrë që të arrihet diçka; por nga ana tjetër për njerëzit që abuzojnë me këtë formulë, them se fillimi dhe fundi i rrugës së tyre i parë nga aspekti fizik, është një pikë e vetme. Si përfundim puna e tyre është e barabartë me zero.
Një poet klasik arab, Mutenebih shkruan:
“Syri i një personi të vogël i bën gjërat të duken të mëdha, dhe syri i një personi të madh, i bën mjerimet më të mëdha të duken të vogla dhe, “Kur një burrë rritet me frikën e vdekjes, arritja e tij bëhet ngjarja më e lehtë.”
Njeriu do të përballet me vështirësi në shoqëri, shkollë, me njerëzit që ai zgjedh për të ndërvepruar, etj. Ai do të ketë vështirësi që do t`i dalin edhe nga vetja, por gjithmonë duhet të ketë tendencën që të jetë optimist. Njeriu me anë të lutjeve, devotshmërisë në adhurim, dhe përulesisë, do të gjejë ndihmën e All-llahut!...
Pikërisht e gjithë kjo mendoj se është edhe çelësi i Mirsadit drejt suksesit! Besoj se, sot fjalët janë të tepërta. Unë do shtoja edhe diçka:
- “Vlera e një gjëje, në të shumtën e rasteve matet me jetëgjatësinë e saj, pra sa ka kontribuar në mardhënie horizontale me botën, thënë tjetërsoj, se sa është i aftë t’u bëjë ballë sfidave që sjell koha...
Unë besoj dhe jam i sigurt se, libri “Fjalë Frymëzuese” do t`ia dalë...

Ju faleminderit!

Sead Cena

Pse nuk dallohet nata e bardhë?!...

2008-01-19T19:15:00.000+01:00

Është natë bajrami! Moti është pak i ftohtë, ndërsa qielli i kthjellët. Në të mund të dallosh lehtësisht yjet që janë fanarët e qiellit. Është natë e qetë, e bardhë, plot nur e shpirt qetësues; me fjalë të tjera kjo natë nga ana natyrore dallon nga netët e mëparshme...
Duke kaluar nëpër rrugët e qytetit kërkoj që t’a identifikoj këtë natë, por fatkeqësisht nuk arrij... Kudo “Bar”-et janë të mbushura plot me njerëz, e natyrisht, mes pak të tjerash, edhe me sëndukë birre e vere moderne...
Kërkohej në to qetësia, çlodhja nga rutina e ditës; edhe pse çlodhja nuk gjendet aty (!). “Bar”-et janë të mbushura me qytetarë-(e) që duan të kalojnë stresin në to, të qetësohen vërtetë.
Kaloj nga sheshi i Parrucës, aty valëvitet një parullë e cila uron “Bajramin e Kurbanit”, dy hapa më larg ma merr shikimin “Pema e Krishtlindjeve dhe e Vitit të Ri”, e cila ngrihet madhështore mu në qendër të sheshit bashkë me çingla-minglat e saj. Dy hapa më larg shikoj zbukurimet e Krishtlindjeve dhe të Vitit të Ri në shtyllat e dritave që ndriçojnë sheshin (Por edhe rrugët e tjera të qytetit të cilat lidhen me Parrucën, pra me qendrën). Dy - tre hapa më larg (në rrugën që të çon nga Parruca për tek Bashkia) shoh parullën e radhës: “X kompani ju uron gëzuar festat”! Pak më larg më pret parulla tjetër “Gëzuar Vitin e Ri”! Shumë më larg e pak më afër shikoj zbukurimet e shumta me drita shumë ngjyrëshe, të cilat simbolizojnë “Krishtlindjet dhe Vitin e Ri”...([1])
Bajramin ma uron edhe një parullë tjetër në rrugën Perash - Xhabije (e dyta dhe e fundit parullë)!... Dy parulla të cilat në morinë e parullave të tjera, humbasin si shkuma e detit...
Kontributi i këtyre dy parullave në ngjalljen e atmosferës së festës së Bajramit është shumë i vogël; aq më tepër në jetën e sotme kapitaliste (Jetë në të cilën lodhesh shumë e fiton pak, jetë në të cilën gëzohesh pak e humbet shumë, aty ku njeriu s’ka mëshirë për njeriun, aty ku vuan për bukë në qoftë se “të rreshket këmba”, aty ku s’ka moral, sepse nderi është lënë rrugëve (ashtu siç lihet era e parfumit); aty ku e keqja quhet e mirë, aty ku familja është kope veglash dëfryese (!), aty ku nuk ke dëshirë të jesh, por je, sepse nuk ke nga t’ia mbash...)!
Zoti e bëri këtë natë të bardhë! Por edhe njeriu duhet të përpiqet me çdo kusht në atë llojin e vet, që ta bëjë edhe ai të bardhë këtë natë...
Përballë jetës kapitaliste të mirëfilltë, përballë sfidave të shumta anti-islame, përballë milionave që vihen në lojë për ta dëmtuar Islamin, përballë “zbukurimeve të Krishtlindjeve dhe Vitit të Ri”, dy parulla në rrugë dhe një emision televiziv në TV1 Channel për festën e “Bajramit të Kurbanit”, janë pak, janë fare pak!...
(Meqë nata nuk dallohet, le të shpresojmë që të paktën nesër të dallohet së është ditë Bajrami!...)

Shkodër, më 19. 12. 2007

Mirsad SYLJA

([1]) Nëse dikush nuk është dakord me çështjen se “bredhi i gjelbër është pema e Krishtlindjeve dhe e Vitit të Ri”, po ashtu edhe se zbukurimet e rrugëve simbolizojnë “Krishtlindjet dhe Vitin e Ri”, le të shikojë më gjerësisht shkrimin e Elsa Demos, “Betlehemët e Shkodrës”, në gazetën “Shekulli”, me datë 28. 12. 2007; shkrim në të cilin vetë famullitari i “Kishës Katolike”, Dom Gjovalin Sukaj, shprehet se: “I pari dekor i rrugëve në Shkodër për Kshnella është bërë në 2004 nga kisha katolike. Pastaj filloi nga bashkia.”, etj.

Tarik Ja Haxh!

2007-11-09T12:48:00.000+01:00

Hapet porta dhe nis udhëtimi...
Me datën 25.12.2006, nisi udhëtimi për në Shtëpinë e Shenjtë. Në orën 9:00 të mëngjesit, arritëm në Aeroportin e Rinasit. Më pas, në orën 10:00 të paradites, u nisëm drejt Turqisë, drejt vendit që asnjëherë nuk i mbarojnë rrëfimet. I shihje haxhinjtë shumë të gëzuar. Ishte një pamje e mrekullueshme! Arritëm në Turqi. Filluam një sërë vizitash në disa xhami të lavdishme të Stambollit. Ishte shumë bukur!
Pamja e bukur që të ofronte Stambolli të bënte që ta harrosh lodhjen e udhëtimit. Qëndruam për disa orë në “Qytetin e Minareve”, dhe më pas rreth orës 1:30 të mëngjesit, u nisëm për në Tokën e Shenjtë.
Atë natë aeroporti i Stambollit ishte pushtuar nga haxhinjtë. Të gjithë të veshur me rrobën e thjeshtë dhe madhështore të ihramit... Atë natë kishte pushtuar bardhësia Stambollin! Bardhësi gjithandej!
Më pas, diku rreth orës 1:30 të mëngjesit, nisi udhëtimi. Prezenca e popujve të ndryshëm dhe e racave të ndryshme pranë njëri-tjetrit, dëshmonte për vëllazërinë islame.
-Lebejk All-llahume Lebejk. Lebejke Le Sherike Leke Lebejk. Ine-l-Hamde, Ve-n- niamete, leke Vel-Mulk, La Sherike Lek!([1])
Kjo ishte thënia që na shoqëroi gjatë gjithë udhëtimit tonë, dhe gjatë gjithë vizitës sonë në vendin e shenjtë. Kjo ishte thënia, e cila tregonte domethënien e këtij udhëtimi.
Mbërritëm në Xhidah.
Punonjësit e Aeroportit na drejtonin duke bërë me shenjë dhe duke thirrur: “Haxhi”. Menjëherë e kuptova se sa madhështore është kjo fjalë dhe sa bukur është kur të thërrasin “Haxhi”.
U nisëm për në Mekë. Gjatë udhëtimit shikoja anët e rrugës, shkretëtirë, gurë dhe rërë. Ishte hera e parë që e shikoja. Menjëherë mu mbushën sytë me lot, sepse mu kujtua Pejgamberi Muhamed (paqja qoftë me të). E shikoja shkretëtirën, gurët, rërën, të nxehtin dhe thosha me vete: “Sa shumë të vështirë e ke patur përmbushjen e misionit tënd në këtë vend, me këto kushte, o i dashuri i All-llahut. Paqja e Zotit qoftë mbi ty, o zotëriu ynë!” Arritëm në Mekë. Pasditen e ditës së hënë nisemi për në Qaben e madhërishme, për të bërë “Umren”.
Mbërritëm pranë Qabes! Para meje shfaqet Qabja me madhështinë e saj... Për pak çaste nuk fola as edhe një fjalë me miqtë që kisha në krah. Përjetova një gjendje të jashtëzakonshme emocionale. Nuk po më ngihej syri duke parë Qaben, ndonëse shikimin e kisha të fiksuar në të!...
Falëm me përkushtim namazin e jacisë dhe më pas kryem Umren me të gjitha ritet e saj. Pas kësaj i erdhi radha ujit të bekuar. I erdhi radha ujit “Zemzem”.
-Ah çfarë uji ishte! Ta shuante etjen, të kthjellonte mendjen e të freskonte shpirtin. Zemzem!
Numri i haxhinjve sa vinte e shtohej. Një gjë e tillë ndodhte edhe në Qaben e madhërueshme. Në të shihje fytyra të lumtura, por edhe fytyra të frikësuara, që i drejtoheshin All-llahut për falje e udhëzim. Fakti që besimtarët faleshin në krah të njëri-tjetrit, dëshmonte për vëllazërinë islame. Nuk kishte përparësi arabi ndaj jo arabit, i ziu ndaj të bardhit, i verdhi ndaj të kuqit. Të gjithë të barabartë! Ummeti ynë është një, edhe Zoti ynë është një!
Vizitat në Arafat dhe Muzdelife ishin të një rëndësie të veçantë. Zoti i madh i kishte mbushur me bereqet këto dy vende të shquara.
Në Arafat njerëzit nuk pushonin së faluri namaz dhe së luturi Zotin i cili i kishte ftuar. Pendoheshin me sinqeritet para Tij dhe pendesën e tyre e shoqëronin me pika loti në sy...
Pendoheshin për gabimet që kishin bërë. Qanin ngase e kujtonin kohën kur e kishin hidhëruar të Madhërishmin. Kërkonin falje e mëshirë, duke iu drejtuar All-llahut - subhanehu ve teala - me emrat e Tij të bukur. Pendoheshin e qanin...
Edhe qëndrimi në Mina ishte i veçantë. Aty takova shumë vëllezër nga vende të ndryshme të botës. Si për shembull: Takova një vëlla nga Kina, Abdul Weli Mi, i cili jetonte e punonte në Singapor të Australisë. Me të biseduam gjatë për çështje të ndryshme. Takova një vëlla nga Kameruni, Abdul Fettah, që kishte qenë pastor në një kishë në Kamerun. Kishte katër vite që ishte kthyer në Islam. Ishte shumë krenar që ishte musliman dhe më tregoi historinë e konvertimit të tij në Islam. Ndër të tjera më bëri përshtypje se shtëpinë e tij e kishte kthyer në një qendër islame. Të gjitha dhomat e shtëpisë, me përjashtim të kuzhinës, i kishte vënë në shërbim të Islamit. Aty kishte vendosur një bibliotekë të madhe, një video projektor, etj.
Takova një vëlla tjetër nga Turqia, i cili ishte imam në një xhami në Aksaray dhe njëkohësisht profesor në Universitetin Islam në Stamboll.
Takova një vëlla nga Pakistani, i cili ishte profesor në Universitetin Islam në Pakistan. Ndër të tjera, gjatë bisedës më tha se kishte takuar mbi pesë herë dijetarin tonë shkodran, Shejh Muhamed Nasirudin Albanin (pastë rahmet) dhe gëzonte një respekt të madh për të, gjithashtu edhe shejh Abdul Kadër Arnautin (pastë rahmet), ndërsa për shejhun tonë Vehbi Sulejman Gavoçin, më tha se e kishte mik dhe se kontaktonte shpesh me të. Takova një vëlla tjetër nga India, i cili ishte ministër në Indi. Takova kryemyftiun e Afrikës së Jugut, me të cilin biseduam gjatë. Takova shumë vëllezër të tjerë, me të cilët biseduam dhe kaluam momente të bukura së bashku. Është e rëndësishme të them, se me shumicën e këtyre vëllezërve që takova dhe bisedova, ruaj kontakte me anë të internetit edhe tani pas haxhit.
Pas tavafit të lamtumirës, nisemi për në Medine. Qëndrimi në Medine ishte i veçantë. Në Medine ishte një qetësi e mrekullueshme. Qetësi që të gjallëronte mendjen e shpirtin.
Falja e namazeve në Xhaminë e Pejgamberit (paqja qoftë me të) pas imamit të mrekullueshëm Hudhejfe, na e shtonte më tepër imanin dhe na e kënaqte shpirtin.
Gjatë qëndrimit në Medine, vizituam edhe Uhudin. Aty shikuam malin e Uhudit, që ishte në ngjyrë të kuqërremtë dhe, me këtë ngjyrë dallonte nga të gjithë malet e tjerë të asaj zone. Mësova se ky mal ruhej nga shteti, sepse kishte pasuri të jashtëzakonshme minerale.
Shikova varrezat “El-Bekije”. Iu luta All-llahut - subhanehu ve teala - që t’i mëshirojë ata sahabe të nderuar që gjenden të varrosur aty, dhe të na bashkojë me ta në Xhenet.
Shikova anën e kodrës, nga e cila idhujtarët kanë kaluar pas shpinës së besimtarëve dhe kanë vrarë shumë luftëtarë muslimanë. Pastaj u nisëm për në xhaminë e parë të ndërtuar në Islam, xhamia “El-Kuba”. Falëm namazin e akshamit aty dhe më pas udhëtuam drejt xhamisë së dy kibleve, “Mesxhidul Kibletejn”.([2]) Në këtë xhami madhështore falëm namazin e jacisë. Më pas u kthyem në hotel.
Vizita tek varri i Resulullahut ishte shumë mallëngjyese. Kalova pranë varrit të këtij zotëriu dhe i dhashë selam, selam i cili dilte i ngrohtë nga shpirti im. Me shumë mall i dhashë selam edhe besnikut Ebu Bekr dhe të drejtit Umer ibn El-Hatab. “Es-selemu alejke ja Resul-All-llah”. Pas selamit dhe përshëndetjes shkova dhe fala dy rekate namaz te kopshti i Xhenetit. Pas namazit iu luta All-llahut që pas vdekjes sonë të na vendosë në kopshtet e Xhenetit të Tij! Erdhi dita e fundit e qëndrimit në Medine dhe e qëndrimit në Arabinë Saudite. U larguam nga ‘Medinja e Ndritur’ për në Xhidah. Hipëm në avion dhe u largova nga Arabia duke kujtuar shprehjen “Tarik ja Haxh”. “-Hape rrugën, hape rrugën”, thoshte haxhiu që kërkonte t’i hapej rruga, me qëllim që të afrohej më afër Qabes e të luste Zotin e Tij për falje e udhëzim. Tarik Ja Haxh!..

Shkodër, më 19. 01. 2007

* * *

([1]) “Iu përgjigja thirrjes Tënde o All-llah, iu përgjigja. Iu përgjigja thirrjes Tënde, që nuk ke ortak, iu përgjigja. Ti sundon gjithçka dhe na jep mirësi, prandaj falënderimi të takon vetëm Ty, Ti nuk ke shok!”
Kjo shprehe përsëritet shpesh nga haxhiu gjatë udhëtimit për në “Tokën e Shenjtë”, por edhe pasi arrin atje.
([2]) Quhet “Mesxhidul Kibletejn”, ose “xhamia e dy kibleve”, sepse në fillim drejtimi i kibles gjatë namazit ishte drejt Kudsit (Xhamisë El-Aksa). Ndërsa besimtarët po falnin namazin e ikindisë, lajmërohen se drejtimi duhet ndërruar dhe duhet marrë si drejtim i kibles, Qabja e Madhërueshme. Besimtarët, ashtu siç ishin në namaz e ndërrojnë drejtimin, i binden urdhrit, dhe drejtohen nga Qabja.

Mirsad Sylja

Erë trëndafili!

2007-10-11T13:21:00.000+02:00

Ngadalë-ngadalë dal nga shtëpia në rrugë, aty ku dashje pa dashje mbetet një pjesë e imja dhe mes shumë vështrimeve eci në një nga rrugët kryesore të qytetit. I afrohem “Pesë Heronjve”. Eci edhe pak në drejtim të lindjes, aty marr djathtas e pastaj gjendem përball ndërtesës madhështore, e cila zbukuron qytetin dhe pa të, qyteti ynë i lashtë nuk do të ishte kaq i bukur dhe kaq tërheqës.
Në këtë ditë Ramazani hy në oborrin e mrekullueshëm të kësaj ndërtese. Menjëherë ndjej një fllad të ëmbël mëshirues, por edhe erëmirë, i cili përplaset me butësi në fytyrën time...
Që në hyrje, përballem me një aromë të këndshme e cila vjen nga lulet shumë llojshe që gjenden në lulishten e kësaj ndërtese të dashur. Në dy anët e hyrjes gjenden pemë të larta dekorative, shumëvjeçare, natyrisht edhe këta të llojeve të ndryshme.
Përballë hyrjes së kësaj ndërtese, gjendet një shatërvan i thjeshtë, por mallëngjyes dhe tërheqës, nga i cili buron freski... Ndërsa në të djathtë të ofrohet një ambient shlodhës dhe i pastër, me disa stola të vendosur aty, nën hijen e pishave e të shelqeve të gjelbra.
Çdo pasdite shoh njerëz të mirë të ulur në to, veçanërisht pleqtë e moçëm të cilët përveç shlodhjes, ky ambient i këndshëm u bën dhe një tjetër nder, i merr përdore dhe i hedh në detrat e kujtimeve, u kujton vitet e rinisë kur ishin mysliman të mirë, të fuqishëm, punëtorë, aktivë, njerëz kontribuues...
Në anën tjetër gjendet dhoma e avdesit. Kjo dhomë ka një kapacitet prej dymbëdhjetë vendesh. E gjithë lulishtja ka barin e gjelbër gjithëvjetor, pemët dhe drunjtë dekorativë. Ky ambient dehës është i rrethuar me kangjella hekuri të punuara artistikisht.
Largohem pak nga oborri dhe me këmbë të djathtë hy në këtë ndërtesë të bereqetshme. Para meje shfaqen zbukurime përrallore, me kaligrafi të rrallë, e cila është sa e re aq edhe e vjetër. Në qendër mund të shikosh një llambadar të madh, të thjeshtë, por tërheqës e mahnitës, plot dritë!...
Dritaret janë të mëdha. Të rrethuara me kangjella të mëdha të stilit osman. Të jesh pjesë e kësaj ndërtese është diçka e veçantë, është solemne; por mbi të gjitha është krenari. Këtu takon njerëz të ndryshëm. Këtu gjen të rinj të cilët janë punëtorë, të thjeshtë, të urtë, të edukuar, e mbi të gjitha krenarë e të pastër.
Pasi takohem me prijësin e tyre (Imamin e xhamisë) dhe me një pjesë të tyre, largohem nga shtëpia e Zotit duke e falënderuar Atë që ma bëri rrësk të kaloj edhe një natë tjetër të këndshme në shtëpinë e Tij, (Natën e Kadrit).
Nga xhamia “Ebu Bekr” buronte erë trëndafili! Kjo erë më shoqëron edhe në këto momente që po përfundoj këtë shkrim! Sa erë e mirë...

Shkodër, më 08.10..2007

Mirsad Sylja

Një burrë përbëhet nga...

2007-09-10T12:18:00.000+02:00

Një burrë përbëhet nga
Mishi dhe gjaku
Nga sytë, kockat dhe uji.
Gjëra të njëjta si këto përbëjnë djalin
dhe vajzën e tij!

Një pemë përbëhet nga
gjethi dhe limfa
Nga lëvorja, frytet dhe kokrrat.
Ajo mban folenë e një zogu
në degët e saj
Dhe mullizezat hanë frytet e saj!...

Një tryezë përbëhet nga
druri i zhveshur,
i lëmuar si qumështi.
A thua e ëndërron ndonjëherë diellin,
erën, shiun dhe bubullimat?!

Dhe kur burri merr
sëpatën e sulmon,
dhe i bën tallashet të fluturojnë
A është duke lindur ndonjë tryezë?
Apo është vetëm një pemë që po vdes!...

Shkodër, më 11.09.2007

Përktheu dhe përshtati në gjuhën shqipe: Mirsad Sylja

Jam krenar qe jam medresist, jam krenar qe studioj ne medrese!

2007-09-07T12:30:00.000+02:00

Jam krenar që jam mysliman, jam krenar që jam nga ummeti i zgjedhur, dhe njëkohësisht jam krenar që Zoti im është All-llahu dhe se i dërguari i Tij i fundit është Muhammedi - alejhisselam -.
Të shkruash një material me titull “Jam krenar që jam medresist” fillimisht të duket e lehtë dhe jo e vështirë, duke shikuar faktin se janë fjalë që dalin nga zemra dhe që nuk ke nevojë të lodhesh e të mendosh se ç`farë të shkruash, mirëpo më besoni, se kur u ula për ta shkruar këtë material mu duk shumë e vështirë që ti përmbledh ato fjalë në këtë shkrim të shkurtër... Por, qëllimi im i mirë më bëri që ta kapërceja këtë “vështirësi” dhe të shkruaj e të shpreh shumë gjëra që unë i ndjej në veten time, e që i ndjejnë shumë medresistë të tjerë...!
Unë jam krenar që studioj në medrese! Vendi ku mësohet për fenë e All-llahut dhe për dritën që ndriçon në netët e errëta, në netët pa hënë, të kohës së sotme... Jam krenar që studioj në shkollën, e cila mban emrin e një njeriu të madh, si Haxhi Sheh Shamia (1814, 1815-1891). ([1]) Për Zotin tuaj jam krenar, që mësoj në shkollën e cila bart emrin e këtij njeriu, i cili la gjurmë të thella në historinë shqiptare (sidomos në atë të Shkodrës), u dallua në Aleksandri dhe në Francë. Në këtë të fundit thuhet se ka shkruar dhe ka lënë disa studime të shkruara me tematikë mjekësore. Ishte i jashtëzakonshëm në dijet fetare!... Jo më kot, këtë njeri e vlerësuan dhe e nderuan... ([2]).
Jam krenar që studioj në një institucion të tillë që nuk e ka askush në Shqipëri e jo më në Shkodër! Kjo është për tu pasur zili këtë, por ne nuk na shqetëson ky fakt, madje ne na shtohet më tepër dashuria për këtë shkollë, apo jo?
Jam krenar që studioj në një shkollë madhështore, e cila ngrihet në hyrje të qytetit tonë dhe të duket sikur thotë ky tempull i dijes:
- Ej, o ju njerëz! Ejani tek unë, t`ju jap pakë dritë!
Ne e duam dritësinë, andaj qëndrojmë në medrese...
A nuk e dëgjoni kur na thotë ditën e xhuma:
- Bijtë e mi! Sot është ditë e xhuma(Premte). Ju duhet të shkoni në xhami, dhe mos harroni se, këtë mundësi shkollat e tjera nuk ua krijojnë. Unë ju dua ju, sepse ju jeni pjesë e imja, andaj të qëndrojmë së bashku.
Ajo vazhdon me porositë e saj, porosia e radhës është:
- Bijtë e mi! Të kini kujdes! Sot bota është kthyer në një harem të madh virtual. Kujdes sot, kur njerëzit janë shndërruar në ujqër e kur ujqërit janë shndërruar në njerëz... Kujdes bijtë e mi, mos ta lëmë njeri-tjetrin vetëm, sepse sot kemi nevojë më shumë se kurrë të qëndrojmë së bashku...Unë me ndihmën e Zotit ju mbroj nga të këqijat që ju kanosen nga ujqërit dhe dhelprat dinake. Tani ne jemi bërë një familje e madhe!
Besoj, se e dini rastin me mollët e shëndetshme. Lexojeni, lexojeni më mirë:
“Disa mollë të shëndetshme e flakë të kuqe, koloviteshin të gëzuara në një degë të nënës së tyre. Dy udhëtarë u kënaqën duke i parë mollët, por gardhi i fortë nuk i lejonte të afroheshin.
- Çudi e madhe, -i’a pret më maniaku prej tyre- këto mollë të kuqe e të shëndetshme, të rrethuara me gjemba si të burgosura! Të paktën të kishte disa hyrje ky gardh i mallkuar, për të shkuar deri tek mollët. Të mjerat mollë si e kalojnë jetën! Njëra nga mollët e dëgjon maniakun dhe i thotë: - Njerëzit janë të gjithë bijtë e Havasë, ju pëlqen molla e ndaluar. Rroftë gardhi, se pa të ne do të na shkatërronin që në fëmijëri.” ([3])
Edhe ne themi si këto mollë fatbardha: Rroftë shkolla që na mësoi e na mbrojti nga intrigat mashtruese të intrigantëve dhe intriganteve bashkëmoshatarë.
Zoti ynë, të falënderojmë që ne na zgjodhe nga mijëra bashkëmoshatarë dhe na vendose ne në medrese!
Medreseja e urtë, bashkë me disa njerëz të urtë që ka brenda gjirit të saj, na porosit për namazin. Lexojini këshillën e saj:
- Bijtë e mi! Mos e harroni namazin. Unë kam për ju një sallë ku ju mund të luteni dhe ti faleni Atij, që ju, ju fali në këtë botë. Unë ju dua ju, dhe e kam posaçërisht për ju këtë sallë. Hë, kjo është sallë shumë e dashur!...
Sa e mirë është shkolla jonë me këtë sallë!
- Unë ju falënderoj bijtë e mi, ngase kur ju vini tek unë, pra në shkollën tuaj, ju më përshëndesni me selam, dhe unë padyshim ua kthej atë, por kur mora vesh se në shkollat e tjera nuk ndodhte kështu, më besoni, u brengosa shumë...
Mësova, se nxënësit atje mësonin shumë gjëra që mua më vjen turp t`ua them...
Ah sa mirë është të jesh medresist!
Zoti ynë të falënderojmë Ty, që na bëre ne nga medresistët e mirë!
Medreseja jonë e argjendtë vazhdon e rrëfen:
- Një natë shikova në një nga televizionet e Shkodrës një emision të bukur. Ishte emisioni “Arena”, në të cilin ishin të ftuar nxënës të shkollave të ndryshme të qytetit tonë (Nxënës nga medreseja “Haxhi Sheh Shamia” nuk ishin të ftuar). Në këtë emision serioz, nxënësit akuzonin mësuesit e tyre se ishin të përfshirë në korrupsion në shkollë. Duke u mbështetur në statistika, ata akuzonin mësuesit dhe dëshmonin se në këta shkolla ka abuzime seksuale mes mësuesit dhe nxënësit!... ([4])
Në familjen tonë të madhe nuk ndodhin gjëra të tilla, apo jo?!
Ah sa mirë që jemi një familje e tillë!...
Mbrëmjen e 8 qershorit dëgjova një skandal që kishte ndodhur në një gjimnaz, këtu në vendin tonë të dashur... Bëhej fjalë për një skandal pornografik, i cili kishte ndodhur në klasë, në sytë e të gjithëve...
Po këtë mbrëmje televizioni “Klan”, publikoi këto shifra skandaloze, që të shurdhojnë veshët dhe të presin këmbët kur i dëgjon, por ama, janë vërteta... Shikojini:
Në bazë të statistikave që janë bërë, janë arritur këto përfundime:
· 80% e nxënësve në gjimnazet e Tiranës, pranojnë se kanë jetë aktive seksuale.
· 20% pranojnë, se kanë kryer marrëdhënie seksuale me katër (4) partner të ndryshëm.
· 17% e tyre (nxënësve) konsumojnë alkool dhe duhan.
· 7% e nxënësve mbajnë armë në shkollë. ([5])
E shikoni bijtë e mi?! Ne, jemi të pastër nga këto vese, falë mëshirës së All-llahut dhe falë institucionit ku ju studioni...
Po, medreseja jonë e dashur, është mese e vërtetë. Jemi krenarë që studiojmë tek ti. Jemi krenar që jemi medresistë! Faleminderit All-llah! Faleminderit medrese!...

Shkodër, më 12.07.2007

Mirsad Sylja

([1]) F. Luli, I. Dizdari, N. Bushati, “Në kujtim të brezave”, Shtypur në shtypshkronjën “Rozafa”, Shkodër, 1997, fq. 39
([2]) Po aty, fq. 39-53
([3]) Gazeta “Drita e dijes”, nr. 64, Botues klubi kulturor “Drita”, Shkodër, fq. 3
([4]) Ky emision është shikuar në muajin maj 2007, në TV “Rozafa”.
([5]) Këto statistika u publikuan nga TV “Klan” në edicionin e fundit të lajmeve (11:00 PM), më datë 8.06.2006

****

Dhe vjen një muaj!

2007-09-06T23:02:00.000+02:00

Mirëserdhe Ramazan! Ta urojnë këtë mirëseardhje të gjithë myslimanët në të gjithë botën, por veçanërisht ta urojnë djemtë e Medresesë “Haxhi Sheh Shamia”...
Mirëserdhe muaj i mirësive të mëdha! Mirëserdhe muaj i shpresës!
Të pritëm me padurim dhe ja, ti erdhe... Erdhe dhe barte me vete begatitë e mëdha që Krijuesi i ka përgatitur për robërit e Tij.
Zoti ynë na bëj ne prej robërve të tu të sinqertë!
Dhe vjen një muaj kur trupi humbet rëndesën e vet, bëhet i paaftë për të caktuar kufij me lodhje, kotje, uri, etje apo...
Ne nxënësit e medresesë “Haxhi Sheh Shamia” në këtë muaj do të përpiqemi (dhe inshalla do ta realizojmë), që gjatë këtij muaji gjuha jonë të laget duke përmendur All-llahun - subhanehu ve teala-. Veshët tanë do të dëgjojnë vetëm fjalët që i do All-llahu - subhanehu ve teala-. Syri ynë do të shohë vetëm gjërat që i do All-llahu, dhe ç`është më e rëndësishmja, ai do të lotojë vetëm për All-llahun - subhanehu ve teala-...
Por ama, jo të gjithë mendojnë dhe veprojnë kështu... Fatkeqësisht ka nga ata që e kanë harruar se ky është muaj i madhërueshëm, se është muaji “Ramazan”...
Por ka edhe nga ata të cilët e kanë humbur krejtësisht sensin e kohës, koha kaloi mbi ta duke fshikur mbi trupin e tyre si mbi një kufomë krejt të pashpresë!
Andaj vëlla i dashur kërkoj prej teje që të përfitosh nga mirësitë e mëdha që sjell ky muaj, ashtu siç kërkon Krijuesi yt e i këtij muaji të bardhë...! Dhe mos harro se kjo botë do të kalojë, do të kalojnë edhe mërzitë edhe gëzimet që ke përjetuar në këtë jetë. Jeta do të përfundojë, sado e gjatë që të jetë. Kurse njerëzit do të kthehen, edhe ti je njëri prej tyre, te Zoti i tyre. Sa njerëz e kanë pritur Ramazanin me shpresë të madhe, mirëpo i befasoi exheli... Prandaj mundohu që t`i shtosh veprat e mira në këtë muaj të bardhë dhe hap një faqe të re me Krijuesin tënd.
Më fal vëlla i dashur, se desh harrova të të them se, në këtë muaj hapen dyert e Xhennetit (Parajsës), mbyllen dyert e Xhehenemit, lidhen në pranga shejtanët e inatosur.
Allahu - subhanehu ve teala- në këtë muaj ka një natë, e cila është më e mirë se një mijë muaj...
Dhe vjen një muaj për të pastruar ty nga gjynahet e shumta dhe për t`i hapur dyert e Xhennetit, që shumë po i ëndërrojmë...

Shkodër, më 4.02.2005

Mirsad Sylja

****

Cudi!

2007-09-06T23:00:00.000+02:00

Çudi (!), si disa pará na duken aq të mëdha kur i japim në Xhami dhe aspak të vogla për t’i harxhuar në treg (pazar).
Çudi (!), kur përton të veshësh këpucët për të shkuar në xhami dhe nuk përton t’i veshësh ato për të shkuar në kinema, në kafe, për të mos thënë në ndonjë vend të turpshëm.
Çudi (!), kur thua se nuk ke kohë të falësh një namaz dhe kur ke kohë të merresh me thashetheme e të përgojosh të tjerët.
Çudi (!), kur mendon për veten tënde se nuk ke kohë të lexosh një faqe në Kur`an e kur ke kohë të lexosh ato gazetat e revistat e kota për të mos thënë të turpshme e të dëmshme.
Çudi (!), si nuk mund të përqendrohesh në namaz, e kur sheh ndonjë film përqendrimi yt është në maksimum.
Çudi, kur përton të rrish me një mysliman, të vizitosh një të afërm; e kur s`përton të rrish, e të vizitosh ata shokët e “shoqet” që Zoti është i hidhëruar me ta.
Çudi (!), kur s`punon aspak për të hyrë në Xhennet, dhe kur e di, se ai ekziston dhe se premtimi i All-llahut është i vërtet.
Çudi (!), kur s`punon aspak për të mos hyrë në Xhehenem, dhe kur e di, se ai ekziston dhe se premtimi i All-llahut është i vërtet.
ÇUDI APO JO?!... Thomëni pra!... A jeni duke qeshur? Apo jeni duke menduar?!

Shkodër, më 19.01.2005

Mirsad Sylja

****